جنگ عليه والدين - هيولت، سيلويا آن؛ وست، كورنل؛ مترجم معصومه محمدي - الصفحة ١٧٦
تجارت آزاد بر سر كار آمد. مارك فاولر، رئيس جديد كميسيون ارتباطات فدرال، اعتقاد داشت كه «حاكميت مصرف كننده» بايد اصل راهنما در برنامهسازى تلويزيونى باشد و بهترين خدمت به خانوادههاى آمريكايى آن است كه به شبكهها اجازه داده شود هر آن چيزى را كه بيشترين مخاطب را دارد، نمايش دهند. به اعتقاد فاولر، اگر ميليونها دانشآموز دبستانى خواستند به جاى انجام تكاليف درسى، به تماشاى برنامههاى تلويزيونى بپردازند، حق مطلق دارند؛ به گفته او، «بازار تجارت از كودكان مراقبت خواهد كرد.»[١]
تا سال ١٩٨٤ كميسيون ارتباطات فدرال، ديگر تقريباً همه دستوركارهاى مربوط به محتواى عمومى برنامه را كنار نهاده و همه محدوديتهاى پيشين درباره آگهىهاى معطوف به كودكان را لغو كرده بود. در نتيجه اين تصميمات، برنامهسازى براى كودكان بيش از پيش تابع بازار گرديد. در پايان دهه ١٩٨٠ شبكههاى تلويزيونى به پخش برنامههايى مىپرداختند كه هدف آنها فقط فروش محصولات بود. در سال ١٩٨٠، ميانگين برنامههاى آموزشى كودكان در شبكههاى اى بى سى، سى بى اس، و ان بى سى بيش از ١١ ساعت در هفته بود. در سال ١٩٩٢، اين ميانگين ديگر به زحمت به ١ ساعت در هفته مىرسيد.[٢]
در طول دهه ١٩٩٠ تلاشهاى قانونى بسيارى براى ايجاد رويكرد خانواده دوستانه در تلويزيون به عمل آمد، امّا دستاورد چندان مشخصى نداشت. در
[١] -
- Cited in Fred M. Hechinger," About Education," New York Times, Feb. ٨٢, ٠٩٩١, p. ١.
[٢]
- Dorian Friedman," The Politics of Childrens TV," Family Life, Dec. Jan. ٣٩٩١- ٤٩٩١, p. ٩٩.