جنگ عليه والدين - هيولت، سيلويا آن؛ وست، كورنل؛ مترجم معصومه محمدي - الصفحة ١٦١
زيانبار والدستيزانه است. يكى از نمونههاى بارز اين گونه دستوركارها، كتابى است به نام «والدين زهرآگين: غلبه بر ميراث آزاردهنده» «آنها و بازپس گرفتن زندگى خود.» در اين كتابِ راهنماى پرفروش، سوزان فوروارد (روانشناس) پدران و مادران را متهم مىكند كه به طور نظاممند زندگى فرزندان خود را مسموم مىكنند.[١]
براى بسيارى از ما دشوار است تا چنين مطالبى را تاييد كنيم. همچنان كه هر پدر و مادرى كه فعالانه درگير تلاش براى ايجاد يك خانواده مستحكم و پر محبت باشند، اين را اذعان خواهند كرد، پيوندهاى پايدار خانوادگى كه بتواند در برابر خوب و بد زندگى مقاومت كند، به ميزان وسيعى بر مبناى تلاشهاى نوع دوستانه ساخته مىشود. اين تلاشها همواره آسان و لذتبخش نيست. مادران و پدران به طور مداوم تلاشهاى فداكاران چشمگيرى را صرف خدمترسانى به فرزندان خود مىكنند، اما در فرهنگ ما به هيچ وجه اين كار مورد حمايت قرار نمىگيرد.
پدران و مادران بدرفتار مسلماً زخمهاى ژرف و ماندگارى در وجود كودكان ايجاد مىكنند كه تا دوران بزرگسالى آنها نيز آثارشان باقى است. هيچگاه تمام والدين خوب نبودهاند و خوب نخواهند بود. والدگرى متشكل از مجموعهاى از وظايف بسيار پرچالش است. اما محكوم كردن بيشتر والدين و در نتيجه تضعيف نقش و عملكرد بىبديل آنها، موجب تحكيم فردگرايى خودپرستانهاى مىگردد كه در حال حاضر بر آمريكا حاكم شده است.
[١] -
- Dr. Susan Forward, Toxic Parents: Overcoming Their Harmful Legacy and Reclaiming Your Life) New York: Bantam, ٨٩٩١(, p. ٥٧١.