شدن و به توهمّات و گمان‌ها و ذوق‌ها و سليقه‌هاى شخصى يا گروهى عمل كردن است. آنان كه مبناى كار خود را بر يقين استوار مى‌سازند و از شبهه‌ها مى‌پرهيزند، از خطر اشتباه و گمراهى در امان مى‌مانند.

پ) بريدن دل از شهوت‌ها و پرهيز از پيروى هواهاى نفسانى:

«قَدْ خَلَعَ سَرَابِيلَ الشَّهَوَاتِ»؛

پوشش شهوات را به دور افكند. آنان كه از شهوت‌ها دل بريده و از هواهاى نفسانى پيروى نمى‌كنند، به دام انحراف گرفتار نمى‌شوند. انحراف‌ها و كج‌روى‌ها غالباً از دريچه شهوت به درون آدمى نفوذ مى‌كنند. افراد وارسته و خودساخته، از لغزش‌هايى كه در نتيجه كشش‌ها و تمايلات شهوانى و نفسانى دامن‌گير آدمى مى‌شود، در امانند.

ت) بهره گرفتن از دانايان به دين خدا و توشه برداشتن از دانش و معرفت آنان:

«وَارْتَوَى مِنْ عَذْبٍ فُرَاتٍ، سُهِّلَتْ لَهُ مَوَارِدُهُ، فَشَرِبَ نَهَلًا، وَسَلَكَ سَبِيلًا جَدَداً»؛

از زلال سرچشمه‌اى كه برايش فراهم گشته است، سيراب مى‌شود و در راه مطمئن و هموار گام برمى‌دارد. زلال سرچشمه‌اى كه براى سالك فراهم گشته، زلال نوشين معارف و دانشى است كه دانايان و عارفان راستين- كه در راس آنان رسول اكرم و امامان از اهل بيت اويند و پس از آنان، دانايان به راه و رسم و معارف و علوم آنان عَلَيهِمُ‌السَّلَام در اختيار دارند و به ارزانى در اختيار طالبان و جويندگان قرار مى‌دهند و همين است معناى «قرب على نفسه البعيد وهون الشديد»؛ راه دور دانش‌يابى را با استفاده از دانايان بر خود نزديك كرده است و راه سخت و دشوار دست‌يابى‌به مقاصد عالى را با استفاده از راهنمايى به مقصد رسيدگان بر خود هموار و آسان مى‌كند.

ث) فراوان به ياد خدا بودن و غفلت نجستن از طاعت و عبادت حق تعالى:

«ذَكَرَ فَاسْتَكْثَرَ»؛

به ياد خدا فراوان پرداخته است. ذكر فراوان خدا كه در