درآمدى بر عرفان اسلامى - اراکی، محسن - الصفحة ٢١٧ - شمس از نگاه مولوى

ميان گفت بدم من، كه سست خنديدى‌

كه‌اى سليم دل! آخر كشيده دار لگام‌

بگفتمش چو دهان مرا نمى‌دوزى‌

بدوز گوش كسى را كه نيست يار تمام‌

به حق آن كه حلال است خون من بر تو

كه بر عدو سخنم را حرام دار، حرام‌[١]

دل با دل دوست در حنين باشد

گوياى خموش هم‌چنين باشد

گويم سخن و زبان بجنبانم‌

چون گوش حسود در كمين باشد[٢]

همتم شد بلند و تدبيرم‌

جز به پيش تو من نمى‌ميرم‌

تو دهانم گرفته‌اى كه: خموش!

تو دهان گير و من جهان گيرم‌[٣]

من با تو حديث بى زبان گويم‌

و ز جمله حاضران نهان گويم‌

جز گوش تو نشنود حديث من‌

هر چند ميان مردمان گويم‌

در خواب، سخن نه بى زبان گويند

در بيدارى من آن‌چنان گويم‌

جُز در بن چاه مى‌ننالم من‌

اسرار غم تو بى مكان گويم‌[٤]