درآمدى بر عرفان اسلامى - اراکی، محسن - الصفحة ١٣٢ - تعريف ياد خدا و تبيين انواع و اقسام آن
نمىشود. پيش از آنكه شاهد و گواهى بر ضدش اقامه شود خود به حق اعتراف مىكند؛ آنچه را به او سپردهاند ضايع نمىكند؛ و آنچه را به او تذكر دادهاند به فراموشى نمىسپارد؛ مردم را با نامهاى زشت نمىخواند؛ به همسايهها زيان نمىرساند؛ مصيبت زده را شماتت نمىكند؛ در محيط باطل وارد نمىگردد و از دايره حق بيرون نمىرود ...
اگر به او ستمى شود صبر مىكند تا خدا انتقام وى را بگيرد؛ خود را در سختى قرار مىدهد، اما مردم از دستش در آسايشند؛ خود را به خاطر آخرت به زحمت مىاندازد و مردم را در راحتى قرار مىدهد. كنارهگيرى او از كسانى كه دورى مىكند از روى زهد و به خاطر پاك ماندن است؛ و معاشرتش با آنان كه نزديكى دارد توأم با مهربانى و نرمش است؛ دورىاش از روى تكبر و خودبرتربينى نيست و نزديكىاش بهخاطر مكر و خدعه نخواهد بود.
جامعهاى كه بتواند چنين افرادى را در خود بپروراند و از منش و روش آنان سرمشق بگيرد، نه تنها هيچگاه دچار آفتهاى خطرناك اجتماعى و انحرافات خانمانسوز اخلاقى و تضادهاى آتش افروز مصالح و منافع شخصى و يا گروهى و يا طبقهاى نخواهد شد، بلكه بر مَسند «خلافت الهى» تكيه خواهد زد و پادشاه حقيقى گيتى خواهد شد و سراسر موجودات جهان هستى، مطيع، رام و فرمانبردار او خواهند شد.
تعريف ياد خدا و تبيين انواع و اقسام آن
در يك جمله ذكر خدا به معنى به هوش بودن انسان نسبت به پذيرش خدايى خداوند و بندگى انسان است. بندگى انسان براى خدا، حقيقتى است كه