درآمدى بر عرفان اسلامى - اراکی، محسن - الصفحة ١٣٠ - ياد و يادآوران
مِمَّنْ دَنَا مِنْهُ لِينٌ وَرَحْمَةٌ، لَيْسَ تَبَاعُدُهُ بِكِبْرٍ وَعَظَمَةٍ، وَلَا دُنُوُّهُ بِمَكْرٍ وَخَدِيعَةٍ»[١].
اما بعد؛ خداوند سبحان مخلوقات را آفريد در حالى كه از اطاعتشان بىنياز و از معصيت آنان ايمن بود؛ زيرا نه نافرمانى گنهكاران به او زيان مىرساند و نه اطاعت مطيعان به او نفعى مىبخشد. روزى و معيشت آنان را بينشان تقسيم كرد و هر كدام را در دنيا به جاى خويش قرار داد. اما پرهيزكاران در دنيا اهل فضايل و داراى اين صفات برجستهاند: گفتارشان راست، پوشش آنان ميانهروى و راه رفتنشان تواضع و فروتنى است. چشمان خويش را از آنچه خداوند بر آنها تحريم نموده پوشيدهاند و گوشهاى خود را وقف شنيدن علم دانش سودمند ساختهاند. در بلا و آسايش، حالشان يكسان است (و تحولات، آنها را دگرگون نمىسازد) و اگر نبود اجل و سرآمد معينى كه خداوند براى آنها مقرر داشت، روحهاى آنان حتى يك چشم بر هم زدن از شوق پاداش و از ترس كيفر در جسمشان قرار نمىگرفت.
خداوند در نظر آنان بزرگ است و غير او در ديده آنها كوچك؛ و يقين و باورشان به بهشت، مانند يقين و باور كسى است كه آن را ديده كه اهل آن در آن به خوشى مىگذرانند و ايمانشان به آتش، همچون كسى است كه آن را ديده، كه اهل آن در آن گرفتار عذابند ....
از نشانههاى آنان اين است: در دين نيرومند؛ نرمخو و دورانديش؛ با ايمانى مملو از يقين؛ حريص در كسب دانش و داراى علم توأم با حلم.
[١] . نهج البلاغه: خطبه ١٩١.