درآمدى بر عرفان اسلامى - اراکی، محسن - الصفحة ١٨٥ - شمس از نگاه شمس

١. مقصود و مطلوب عالم است و جهان را بهر او به پاداشته‌اند؛

٢. دانش خود را بى‌واسطه از خدا و رسول صَلَّى‌اللَّهُ عَلَيهِ‌وَآلِه دريافت نموده و شيخ و استادى به‌جز خدا و رسول صَلَّى‌اللَّهُ عَلَيهِ‌وَآلِه ندارد؛

٣. مردمان حقيقت او را در نيافته و به كنه شخصيتش پى نبرده‌اند؛

٤. آفتاب است و عالم را روشنى مى‌دهد و نور آسمان‌ها و زمين از اوست؛

٥. خود، برهان خويشتن است؛ زيرا خود تجلى حق است؛

٦. اعزّ اولياى خدا است و در عالم هستى، بنده‌اى نزديك‌تر از او به خدا نيست؛

٧. مصدر امر و نهى و حلال و حرام شريعت محمدى صَلَّى‌اللَّهُ عَلَيهِ‌وَآلِه است؛

٨. عين كتاب اللّه و مصحَف و سوره وآيه حقيقى خداوند است؛

٩. با ذات رسول اللّه صَلَّى‌اللَّهُ عَلَيهِ‌وَآلِه متحد است؛

١٠. از محمد و آل صَلَّى‌اللَّهُ عَلَيهِ‌وَآلِه است؛

١١. هم‌چون شب قدر، ميان ديگر شب‌ها پنهان است؛

١٢. صفات حق تعالى در او جلوه‌گر است؛

١٣. چاره‌ساز عالم است؛

١٤. ماموريت ارشاد و راهنمايى عالمان و راهنمايان مردم را به عهده دارد؛

١٥. حامل بشارتى براى مردم است.