درآمدى بر عرفان اسلامى - اراکی، محسن - الصفحة ٣٧ - سرچشمه عرفان اسلامى
يمانى و ابن سيرين و عمرو بن عبيد و امثال آنان باز كرد، پس از آنكه نزديك بود معرفت حق از ميان مردم رخت بربندد و اثرى از ذكر خدا جز بر سر زبانها باقى نماند. سپس فرزندش امام محمد باقر عَلَيهِالسَّلَام و پس از او امام جعفر صادق عَلَيهِالسَّلَام روى آن پايه، ساختمان بلند معرفت حق را بر پا داشتند.
بنابر آنچه گذشت، عرفان اسلامى جنبشى به رهبرى امامان از آل محمد صَلَواتُاللَّهِعَلَيهِم بوده است. حركتى در جهت تبيين معارف اصيل اسلامى و صيانت و حمايت از اسلام راستين و سنت رسول خدا صَلَواتُاللَّهِوَ سَلَامُهُعَلَيه در مقابل تحريف و بدعتى كه توسط خلفاى مستبد و ستمگر و درباريان آنان در دين خدا صورت مىگرفته است.
از برخى منابع اسلامى استفاده مىشود كه پشمينه پوشى، به ويژه در حال نماز به عنوان روشى زاهدانه در جهت رياضت و مجاهدت با هواى نفس، توسط رسول خدا و ائمه هدى صَلَواتُاللَّهِ عَلَيهِمأَجْمَعِين توصيه مىشده است.
شيخ صدوق؛ محمد بن على بن الحسين بن بابويه، محدّث معروف شيعه (متوفى ٣٨١. ق) با سندهاى متعدد از امام جعفر صادق و ايشان از پدرانش و سرانجام از رسول خدا صَلَواتُاللَّهِ عَلَيهِمأَجْمَعِين روايت مىكند كه فرمود:
خَمْسٌ لَسْتُ بِتَارِكِهِنَّ حَتَّى المَمَاتِ: لِبَاسُ الصُّوفِ، وَرُكُوبِيَ الْحِمَارَ مُؤْكَفاً، وَأَكْلِي مَعَ الْعَبِيدِ، وَخَصْفِيَ النَّعْلَ بِيَدِي، وَتَسْلِيمِي عَلَى الصِّبْيَانِ؛ لِتَكُونَ سُنَّةً مِنْ بَعْدِي[١].
[١] . وسائل الشيعة ٢٤١: ٨.