درآمدى بر عرفان اسلامى - اراکی، محسن - الصفحة ١٩٨ - شمس از نگاه مولوى
ظاهرا مقصود از پنج و شش، يازده امام معصومند كه مهدى آل محمد عَلَيهِمُالسَّلَام دوازدهمين آنهاست و به دليل اينكه وارث تاج ولايت آنان است كه به معناى مقام سلطنت حقيقى الهى است، از او به تاجدار پنج و شش تعبير شده است. عبارت پنج و شش در زبان مولوى بسيار تكرار شده است، از جمله:
|
چنين باغ و چنين شش جو |
پسِ اين پنج و اين شش جو |
|
|
قياسى نيست كمتر جو، |
قياس اقترانى را |
|
بنابراين، به نظر مىرسد مقصود از پنج و شش در اينجا نيز يازده امام معصوم پيش از حضرت ولىّعصر صَلَواتُاللَّهِ عَلَيهِمأَجْمَعِين باشند و معناى بيت فوق اين است كه: باغ آبادانِ دل و جوى روان و زلال حقايق، كه از شش جهت به سوى دل روان باشد را بايد در سايه امامت و رهبرى امام دوازدهم عَلَيهِالسَّلَام جستوجو كرد. ابيات ديگر اين قطعه مؤيد اين معناست:
|
به صفها رايت نصرت، به شبها حارس امت |
نهاده بر كف وحدت، درِ سبع المثانى را |
|
|
شكسته پشت شيطان را، بديده روى سلطان را |
كه هر خس از بنا داند، به استدلال بانى را |
|
و در جاى ديگر مىگويد:
|
مفخر تبريز تو را شمس دين |
شرق نه در پنج و نه در شش بود[١] |
|
ظاهراً مقصود اين است كه طلوع اين شمس از مشرق ديگرى است، به جز مشرق يازده شمس پيشين. شمس تبريز كنايه از «شمس» اى است كه جهانگير و شكستناپذير است و همان امام دوازدهم، مهدى آل محمد
[١] . همان: ٣٥٠.