ثانيا: پس از تطميع و تشويق تهديد بعذاب درد ناك ميشوند (چه عذاب دنيوى كه دامن‌گير همه بى‌غيرتان تاريخ است و چه عذاب اخروى كه ترك جهاد گناه كبيره است) و ضمنا گفته شده كه بجاى آنان مردم ديگرى خواهند آمد كه از امتثال امر جهاد و جانبازى در راه خدا و انسانيت احساس سنگينى نكنند.

ممكن است ما امروز طبيعت تن‌پرورى و راحت‌طلبى پيدا كنيم و براى آزادى سرزمينهاى اسلامى از دست كفار و دولتهاى بيدين قيام نكنيم، مثلا جرأت نكنيم در جنگ آزادى‌بخش افغانستان از زيرسلطه روسهاى پليد سهيم شويم و يا در رهائى فلسطين اسلامى با صهيونيستهاى ذليل بمبارزه برخيزيم و يا براى اسقاط رژيمهاى مزدور و غير اسلامى در كشورهاى اسلامى اقدامى كنيم ولى بايد بدو چيز ديگر توجه داشته باشيم.

يكى اينكه بعد از ما كسانى ديگرى باين كار اقدام خواهند كرد و اين سعادت را نصيب خود خواهند ساخت و براى ما جز افسوس و پشيمانى چيزى نخواهد ماند، بلى اين ما بوديم كه فرصت گران قيمت را از دست داديم و از ديگران عقب مانديم!

ديگر اينكه اين ضعف و زبونى و ضعف اعتقادى ما پيامد خطرناكى در دنيا و آخرت دارد كه اگر رحمت حق شامل حال ما نشود به بدبختى غير قابل تحمل مبتلا خواهيم شد زيرا در آخرت بعقاب گناه كبيره معاقب ميشويم. و در دنيا ذليل و اسير ديگران خواهيم بود، و همه چيز ما حتى زن و دختر ما در اختيار ديگران خواهد بود و اولاد ما نيز ازين ذلت بى‌بهره نخواهند ماند.