قرآن فلسفه امان دادن به مشركين را نادانى آنان ميداند و ممكن است از آن استنباط كنيم كه در فرض احراز لج‌بازى و عناد آنان بهرحال، امان دادن به آنان واجب نباشد. و الله العالم.

٧- پس از پايان چهارماه (از روز عرفه يا عيد قربان) ديگر عهدى براى مشركين بى‌عهد و يا پيمان‌شكن وجود ندارد، تنها كسانيكه بر عهد خود مستقيم و وفادار مانده‌اند معاهده با ايشان محترم و لازم الوفاء ميباشد (إِلَّا الَّذِينَ عاهَدْتُمْ عِنْدَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ فَمَا اسْتَقامُوا لَكُمْ فَاسْتَقِيمُوا لَهُمْ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُتَّقِينَ) (توبه ٨)

البته معاهده و مهادنه با كفاريكه مصالح اسلامى، ايجاب ترك قتال با آنان را دارد مخصوص بزمان حضرت حيات ختمى مرتبت (ص) نبوده يك حكم هميشگى است و حكومتهاى اسلامى (نه حكومتهاى امروزى) ميتوانند در روابط خارجى و بين المللى خود از آن استفاده ببرند.

وَ إِنْ نَكَثُوا أَيْمانَهُمْ مِنْ بَعْدِ عَهْدِهِمْ وَ طَعَنُوا فِي دِينِكُمْ فَقاتِلُوا أَئِمَّةَ الْكُفْرِ إِنَّهُمْ لا أَيْمانَ لَهُمْ لَعَلَّهُمْ يَنْتَهُونَ.

أَ لا تُقاتِلُونَ قَوْماً نَكَثُوا أَيْمانَهُمْ وَ هَمُّوا بِإِخْراجِ الرَّسُولِ وَ هُمْ بَدَؤُكُمْ أَوَّلَ مَرَّةٍ أَ تَخْشَوْنَهُمْ فَاللَّهُ أَحَقُّ أَنْ تَخْشَوْهُ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ. (توبه ١٢- ١٣)

اگر آنان عهد خود را پس از عقد آن برهم زدند و در دين شما طعنه زدند و عيبجوئى نمودند با پيشوايان كفر كارزار كنيد كه براى آنان عهد و پيمان و سوگند (و يا ايمان) ارزشى ندارد.

آيا با مردمى كه سوگندهاى خود را ناديده گرفتند و خواستند كه پيامبر را (از وطنش) بيرون نمايند و آنان بودند