روزى آنحضرت به جد بن قيس فرمود تو هم با ما درين جنگ مى‌آئى؟ عرض كرد بمن اذن دهيد كه نروم همه ميدانند كه من بزنان علاقه دارم و ميترسم كه زنان رومى را ببينم و صبر نتوانم و مرا بفتنه نينداز و مبتلا مكن حضرت فرمود اذن ميدهم و از او روبرگردانيد و آيه مباركه نازل شد.

«وَ مِنْهُمْ مَنْ يَقُولُ ائْذَنْ لِي وَ لا تَفْتِنِّي أَلا فِي الْفِتْنَةِ سَقَطُوا وَ إِنَّ جَهَنَّمَ لَمُحِيطَةٌ بِالْكافِرِينَ»

جمعى از منافقين به بهانه گرمى هوا مردم را از رفتن بجهاد بازميداشتند، آيه نازل شد:

«وَ قالُوا لا تَنْفِرُوا فِي الْحَرِّ قُلْ نارُ جَهَنَّمَ أَشَدُّ حَرًّا لَوْ كانُوا يَفْقَهُونَ فَلْيَضْحَكُوا قَلِيلًا وَ لْيَبْكُوا كَثِيراً جَزاءً بِما كانُوا يَكْسِبُونَ»

ميگفتند در گرمى سفر نكنيد، بگو آتش جهنم گرمى بيشترى دارد اگر بفهمند (منافقين) بايد كم بخندند و زياد بگريند.

چند نفر از اصحاب كه تنگدست بودند خدمت حضرت مشرف و خواستار مركب شدند كه در سفر جهاد بر آن سوار شوند، قرآن جواب پيامبر (ص) را چنين نقل ميكند:

«لا أَجِدُ ما أَحْمِلُكُمْ عَلَيْهِ تَوَلَّوْا وَ أَعْيُنُهُمْ تَفِيضُ مِنَ الدَّمْعِ حَزَناً أَلَّا يَجِدُوا ما يُنْفِقُونَ»

چيزيكه شما را بر آن بنشانم ندارم آنان با چشمهاى پر از شك از غصه نيابيدن وسيله، برگشتند.

جمعى از بيابانيها معذرت‌خواهان نزد پيامبر آمدند كه ازين سفر معذورشان بدارد و پيامبر تاكيد زيادى بر بسيج عمومى داشت كه در بعضى از نوشته‌ها (تفسير برهان صفحه ١٣٢- جلد ٢) آمده است كه شماره سربازان باستثناى‌