تنها مومنان، كسانى‌اند كه بخدا و رسول او ايمان آورده باشند و در (اين اعتقاد و عقد القلب خود) شكى نياورده باشند و بمالها و خانهاى‌شان در راه خدا مجاهدت نموده باشند و همين اينان (در ايمان خود) راست گويانند.

مقتضاى حصر- از نظر ادبى- اينست كه اگر مجاهدت نداشته باشد مومن نيست هرچند بخدا و رسول او ايمان آورده باشد (دقت شود)

سوره حشر

" هُوَ الَّذِي أَخْرَجَ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْكِتابِ مِنْ دِيارِهِمْ لِأَوَّلِ الْحَشْرِ ما ظَنَنْتُمْ أَنْ يَخْرُجُوا وَ ظَنُّوا أَنَّهُمْ مانِعَتُهُمْ حُصُونُهُمْ مِنَ اللَّهِ فَأَتاهُمُ اللَّهُ مِنْ حَيْثُ لَمْ يَحْتَسِبُوا وَ قَذَفَ فِي قُلُوبِهِمُ الرُّعْبَ يُخْرِبُونَ بُيُوتَهُمْ بِأَيْدِيهِمْ وَ أَيْدِي الْمُؤْمِنِينَ فَاعْتَبِرُوا يا أُولِي الْأَبْصارِ (آيه ٢)

خدا آنست كه كفار اهل كتاب را (از خانه‌هاى‌شان) بيرون نمود گمان نميكرديد كه (آنان) بيرون روند و گمان ميكردند كه قلعه‌ها و پناهگاههاى آنان آنان را (از عذاب خدا) منع مينمايد پس (امر) خداوند بسوى آنان از جائى كه نمى‌پنداشتند آمد و ترس را در دلهاى آنان انداخت كه خانه‌هاى‌شان را بدست‌هاى خود و دستهاى‌