نه سست شويد و نه محزون و شما بالاتريد اگر باايمان باشيد اگر بشما زخمى (در احد) برسد بدشمنان شما نيز مانند آن ميرسد و اين روزها (روزهاى پيروزى و شكست) را ميان مردم ميگردانيم و تا اينكه خداوند بمومنان علم پيدا كند (در دنيا ظاهر و آشكارا شوند) و از شما شاهدانى بگيرد و خدا ستمگران را دوست ندارد و تا اينكه خالص بگرداند مومنان را و نابود گرداند تدريجا كافرين را.

" أَمْ حَسِبْتُمْ أَنْ تَدْخُلُوا الْجَنَّةَ وَ لَمَّا يَعْلَمِ اللَّهُ الَّذِينَ جاهَدُوا مِنْكُمْ وَ يَعْلَمَ الصَّابِرِينَ‌ (آل عمران ١٤٢)

آيا پنداشتيد كه داخل بهشت شويد در حاليكه هنوز خداوند مجاهدين و صابرين شما ظاهر نگردانيده باشد. ازين آيه ميفهميم كه شرط اساسى رفتن به بهشت پس از ايمان جهاد در راه اسلام و صبر و پايدارى ميباشد كه بدون آن نبايد توقع آنرا داشت.

وَ لَقَدْ كُنْتُمْ تَمَنَّوْنَ الْمَوْتَ مِنْ قَبْلِ أَنْ تَلْقَوْهُ ... وَ ما مُحَمَّدٌ إِلَّا رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ الرُّسُلُ أَ فَإِنْ ماتَ أَوْ قُتِلَ انْقَلَبْتُمْ عَلى‌ أَعْقابِكُمْ ... (آل عمران ١٤٣- ١٤٤)

جمعى از صحابه در غزوه بدر حاضر نبودند و بعدها آرزوى شهادت را مى‌نمودند روز احد كه شهادت ميسر شده بود فرار كردند! قرآن بآنان ميگويد شما پيش از ملاقات مرگ (و جنگ احد) در آرزوى مرگ و شهادت بوديد. پس آنرا (در جنگ احد) ديديد در حاليكه نگاه ميكرديد (و اقدامى بجهاد نكرديد) در مورد شايعه خبر كشته شدن پيامبر و اضطراب اصحاب بخاطر آن مى‌فرمايد محمد تنها رسول است‌