را شكست داديد) وقتيكه آنان را ميكشتيد باذن خدا تا اينكه (شما تيراندازان كه نگهبان دره احد بوديد) سست شديد و بنزاع پرداختيد و پس از نشان دادن فتح و شكست دشمن كه دوست‌داشتنى شما بود معصيت كرديد (و مواضع خود را در دره بقصد گرفتن غنائم ترك كرديد) بعضى از شما طالب دنيا بودند و بعضى از شما (عبد الله بن جبير و ١٢ تن از زيردستان او مثلا) اخرت را مى‌خواستند، پس شما را از كفار بازداشت (و بخاطر نافرمانى و اختلاف و معصيت نتوانستيد كه آنان را شكست دهيد بلكه آنان دوباره به ميدان جنگ برگشتند) تا شما را آزمايش نمائيم و خدا از شما عفو فرمود خدا بر مؤمنين صاحب فضل است.

إِذْ تُصْعِدُونَ وَ لا تَلْوُونَ عَلى‌ أَحَدٍ وَ الرَّسُولُ يَدْعُوكُمْ فِي أُخْراكُمْ فَأَثابَكُمْ غَمًّا بِغَمٍّ لِكَيْلا تَحْزَنُوا ... (آل عمران ١٥٣)

(وقتيكه با حمله خالد و برگشت قريش و ساير كفار دوباره جنگ داغ شد شما تاب مقاومت نياورديد) و رفتيد و بكسى توجه نمى‌كرديد و رسول در آخرتان شما را (ببرگشت و ثبات در جهاد) دعوت ميكرد (و شما بدون توجه برسول فرار ميكرديد) پس غمى را بغمى بشما جزا داده تا اينكه اندوهناك نشويد بر چيزيكه از شما فوت ميشود و نه مصيبتى كه بشما ميرسد. بعضيها گفته‌اند كه مراد از غم دوم (بغم) غمى است كه حزن آنچه كه از مسلمانان درين مرحله از جنگ فوت شده و از آنچه كه بآنان از مصيبت رسيده استو مراد از غم اول كه بدل غم دوم مذكور است غميست كه از پشيمان و حسرت بر فوت پيروزى پيدا شده است و براى تحقيق آن بايد به تفاسير مراجعه شود.

" ثُمَّ أَنْزَلَ عَلَيْكُمْ مِنْ بَعْدِ الْغَمِّ أَمَنَةً نُعاساً يَغْشى‌ طائِفَةً مِنْكُمْ وَ طائِفَةٌ قَدْ أَهَمَّتْهُمْ أَنْفُسُهُمْ ... (آل عمران ١٥٤)