همه مومنين براى جهاد كوچ نكنند بلكه از هرفرقه‌اى از ايشان جمعى بروند تا درين تفقه و فهميدگى پيدا كنند و تا بيم دهند قوم خود را وقتيكه بسوى آنان بر گردند شايد كه بترسند.

در تفسير اين آيه سخن بسيار است، يك احتمال اينست كه چون جهاد واجب كفائى است باندازه كفايت بجهاد بروند تا در ميدان جنگ مجاهدين نصرت و الطاف خداوند را بچشم سر ببينند و نيات پليد كفار بر آنان آشكار شود و وقتيكه برگشتند، مشاهدات خود را كه دلالت بر حقانيت دين ميكند براى بازماندگان حكايت كنند.

احتمال راجح اينست كه همه مومنين براى جهاد نروند يعنى جمعى بروند و جمعى بمانند و ازين بازماندگان جمعى براى تحصيل علم و تفقه در اصول و فروع و معارف دينى بروند كه تفقه مذكور همانند جهاد واجب كفائى ميباشد.

طلاب علوم پس از يافتن آگاهى لازم و پس از مراجعت بوطن خود بايد بانذار و ارشاد مردم مشغول شوند تا شايد مردم از معاصى و نافرمانى حذر نمايند.

بنابرين احتمال نفر اول بمعناى كوچيدن بسوى جهاد است و نفر دوم شايد بمعناى كوچيدن بسوى پيامبر بمدينه براى تحصيل علم باشد (و در زمان ما بسوى حوزه هاى علمى و علماى مدرس) و ممكن نفر اول هم بمعناى كوچيدن به سوى تحصيل علم باشد، و ممكن كه نفر دوم كوچيدن به سوى جهاد باشد و صاحبان تفقه از غيرنا فرين باشد.