بر بنى اسرائيل نوشتيم، (و فعلا در اسلام نيز اين حكم باقيست) هركس يكتن را بدون سبب شرعى بكشد، گويا تمام مردم را كشته است و هركس كه يك نفس را زنده بدارد، گويا همه‌ى مردم را زنده داشته است.

مبارزين ما به مضمون اين آيه مباركه بسيار توجه كنند كه خيلى بااهميت است، اگر خداى نخواسته مجاهدين براساس هوى و هوس و يا اجتهاد احمقانه كه خود فتوا بدهند، كسى را بدون موازين اسلامى بكشند، آنقدر گناه با آنان ميرسد كه گويا همه مردم را نابود ساخته‌اند، قتل نفس پس از شرك بخداوند از بزرگترين گناهان كبيره است و بر اين اساس وقتى اسلحه بدست مسلمان رسيد، موقعيت بسيار خطرناك و تكليف بس مهمى پيدا مى‌كند، و بايد مواظب باشد تا در راه خدا و جهاد، حساب‌هاى شخصى و قومى و حزبى او را بعنوان آدم‌كشى در نياورد و بعضى از مسئولين بى‌تقواى حزبى دين و شرافت اسلامى مجاهد را از او نگيرند، و بايد از شر نفس و شيطان‌هاى جنى و انسى به خدا پناه ببرد.

سوره انفال‌

وَ إِذْ يَعِدُكُمُ اللَّهُ إِحْدَى الطَّائِفَتَيْنِ أَنَّها لَكُمْ ... (آيه ٦، ١٨)

اولين جنگ مهم مسلمانها با كفار پس از استقرار خاتم- النبيين (ص) در مدينه، جنگ ابتدائى يا انتقامى بدر بود. گويند ابو سفيان با كاروان تجارى كه چهل تن از قريش آنرا همراهى مى‌كردند، از شام بطرف مكه در حركت بود، و پيامبر بزرگوار اسلام به اصحابش امر بسيج را داد، تا شايد از متجاوزين انتقام‌