صبر يعنى پايدارى و مقاومت دلبرانه و حفظ سنگر و يورش بردن بر متجاوزين روسى و نوكران داخلى آنان كه اسلحه‌شان نمى‌تواند جاى ايمان را پر كند، و به آنها قوت قلب دهد.

تقوا، يعنى استقامت بر حلال و حرام شرعى و حفظ سياست نه شرقى و نه غربى. و ترك ظلم و ستم و زورگوئى بر مردم مسلمان و زيردستان و كار را براى رضاى خدا نمودن و اداى نماز و روزه و ساير واجبات.

بلى مسلمان بايد چند بعدى باشد نه يك بعدى هجرت او و از جهادش جدا نباشد، در حال جنگ و كشتن، خداترس و مهربان باشد با كفار متكبر و با مومنين متواضع باشد، سخى هم باشد محتاط هم، دلش از خوف خدا ترسان و لبش با مسلمانان خندان، د رحين قدرت خاضع و در حال غم باوقار و در موقع شادى دلسوز.

جنگ او را از عيادت دور نسازد، محرابش سنگر و سنگرش محراب باشد. در اين حال است كه امدادات غيبى بر او نازل خواهد شد و لطف خاص خدا شامل حالش مى‌گردد. وَ ذلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ.

وَ مَا النَّصْرُ إِلَّا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ الْعَزِيزِ الْحَكِيمِ‌ (آيه ١٢٧)

يارى دادن نيست مگر از جانب خداوند غالب درستكار.

بلى آنچه كه در اختيار مجاهدين است، سعى و جد و جهد و مبارزه نظامى و فرهنگى و غيره است و اما پيروزى از جانب خداوند است كه پس از تغيير اوضاع و احوال بندگان بآنها ارزانى مى‌شود.

وَ لا تَهِنُوا وَ لا تَحْزَنُوا وَ أَنْتُمُ الْأَعْلَوْنَ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ. (آيه ١٣٩)