نبايد ترديدى وجود داشته باشد كه معاصى در پليدى نفس تاثير ميگذارد و بعضى از معاصى زمينه ارتكاب بعض ديگرى از معاصى را بوجود مى‌آورد تا آهسته آهسته ببالاترين درجات شقاوت منجر شود. در يك آيه قرآن مى‌خوانيم:

" ثُمَّ كانَ عاقِبَةَ الَّذِينَ أَساؤُا السُّواى‌ أَنْ كَذَّبُوا بِآياتِ اللَّهِ وَ كانُوا بِها يَسْتَهْزِؤُنَ.

عاقبت بدكاران و معصيت‌كنندگان اين بود كه آيات خدا را تكذيب نموده و بانها استهزاء ميكردند كه كفر صريح است.

فرار از جهاد از كبائر مهلكه و موبقه است كه خداوند همه ما را از ارتكاب آن نجات دهد، مسلمان جرئت اين چنين معصيت را ندارد مگر گاهيكه نفس او بپاره‌اى از معاصى ديگر آلوده شده باشد تا زمينه پيروزى شيطان بر او آماده گردد البته طاعات و عبادات نيز همين حكم را دارد كه بعضى از آنها زمينه‌ساز تحقق بعض ديگر است‌ وَ الَّذِينَ اهْتَدَوْا زادَهُمْ هُدىً ...

يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَكُونُوا كَالَّذِينَ كَفَرُوا وَ قالُوا لِإِخْوانِهِمْ إِذا ضَرَبُوا فِي الْأَرْضِ أَوْ كانُوا غُزًّى لَوْ كانُوا عِنْدَنا

[١] بعيد نيست كه اكثر فراريان از مهاجرين بوده باشد زيار بطوريكه گفته شده تنها از هفتاد تن شهيد چهار تن آنان از مهاجرين بوده و ٦٦ تن ديگر از انصار. و بدين ترتيب شخص متدبر مى‌فهمد كه مهاجرين در احد مقاومت ننموده از صحنه جنگ فرار نموده‌اند.