ظاهرا توبه خداوند بر نبى و مهاجران و انصار بمعناى مطلق رجوع برحمت و لطف است. زيرا گناهى از آنان درين جنگ صادر نشده بود تا بخواهند از آن توبه كنند و توبه‌شان محتاج به توبه خداوند باشد.

" ما كانَ لِأَهْلِ الْمَدِينَةِ وَ مَنْ حَوْلَهُمْ مِنَ الْأَعْرابِ أَنْ يَتَخَلَّفُوا عَنْ رَسُولِ اللَّهِ ... (آيه ١٢٠- ١٢١)

اهل مدينه و اطرافيان آنان از بيابانيها حق تخلف از پيامبر (در جهاد) را ندارند و نه اينكه بخود مشغول شوند (و او را در جهاد تنها بگذارند) چه هيچ تشنه‌گى و خستگى و گرسنگى در راه خدا بآنان نمى‌رسد و نه قدمى كه كفار را بغضب مى‌آورد برميدارند و نه ضررى بدشمن ميرسانند مگر اينكه براى آنان جزاى نيكو نوشته شود و هيچ مال و نقد كم و زيادى در راه خدا مصرف نمى‌كنند و نه دره‌اى را طى ميكنند مگر آنكه براى آنان نوشته ميشود تا خداوند بآنان بهتر از آنچه عمل ميكردند پاداش دهد.

بلى مسلمان نبايد جان خود را از جان رسولخدا و از دين خدا بهتر بداند و فقط بفكر سلامتى و راحتى خود باشد، بايد مشكلات و خطرات جهاد را بپذيرد، و براى حفظ دين و رفع دشمنان خدا از مال خود بگذرد كه هرچه مصرف كند و هرقدمى كه بردارد و هرتلاشى را كه در بعد نظامى و فرهنگى و سياسى و مالى و ادارى جهاد بعمل آورد و هرسختى و گرسنگى و تشنگى و گرمى و سردى و فرسودگى و جراحتى را كه ببيند اجر خوبى براى او ثبت ميشود.

" وَ ما كانَ الْمُؤْمِنُونَ لِيَنْفِرُوا كَافَّةً فَلَوْ لا نَفَرَ مِنْ كُلِّ فِرْقَةٍ مِنْهُمْ ... (آيه ١٢٢)