اند و اولى‌ها در نزد پروردگارشان روزى مى‌خورند، و آيه فوق دلالت خوبى بر زندگى آنان دارد، و به مسلمانان دستور داده شده است كه به آنان مردگان نگويند بلكه شهيد يا كشته شده در راه خدا بگويند، بعيد نيست مقصود آيه نهى از تلفظ ه كلمه ميت در حق شهدا نباشد بلكه مقصود نهى از اعتقاد به عدم حيات برزخى آنان باشد، و مؤيد آن آيه مباركه: وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا ... است و الله العالم.

بهرحال اين دو آيه‌ (وَ لا تَقُولُوا ... وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا ...) بيان‌كننده بالاترين مزيت و كرامت براى شهدا مى‌باشد كه خداوند رسيدن به آنمقام را نصيب همه آرزومندان مؤمن بنمايد.

وَ قاتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ الَّذِينَ يُقاتِلُونَكُمْ وَ لا تَعْتَدُوا ... وَ اقْتُلُوهُمْ حَيْثُ ثَقِفْتُمُوهُمْ وَ أَخْرِجُوهُمْ مِنْ حَيْثُ أَخْرَجُوكُمْ ... (آيه‌هاى ١٩٠ و ١٩١).

در راه خدا با كسانيكه با شما مى‌جنگند، بجنگيد، ولى تعدى و تجاوز (بر آنان) نكنيد (كه اجراى عدالت در اسلام بسيار ممهم است. در فقه قتل اصنافى از كفار ممنوع قرار داده شد (كه قتل آنان تعدى و تجاوز شمرده مى‌شود، و ما در جزء اول اين كتاب تفصيل آن را آورده‌ايم.)

(در اينكه آيا اين آيه تنها قتال با مهاجمين را به قصد انتقام و تجويز نموده يا قتال با مطلق مشركين مكه را و به عبارت ديگر جمله (يقاتلونكم) آيا مقيد حكم در باب كفار است و يا اينكه براى مجرد بيان حال و صفت آنان؟

دو قول وجود دارد.)

هرجائيكه آنان را يابيديد، بكشيد و از جائى كه شما را بيرون نموده‌اند، بيرون‌شان كنيد و فتنه سخت‌تر از كشتن است.