" وَ إِنْ طائِفَتانِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ اقْتَتَلُوا فَأَصْلِحُوا بَيْنَهُما فَإِنْ بَغَتْ إِحْداهُما عَلَى الْأُخْرى‌ فَقاتِلُوا الَّتِي تَبْغِي حَتَّى تَفِي‌ءَ إِلى‌ أَمْرِ اللَّهِ فَإِنْ فاءَتْ فَأَصْلِحُوا بَيْنَهُما بِالْعَدْلِ وَ أَقْسِطُوا إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُقْسِطِينَ. (آيه ٨)

اگر دو طائفه‌اى از مومنان با هم به نبرد و جنگ بپردازند ميان آنان اصلاح نمائيد، پس اگر يك طائفه بر ديگرى (برخلاف موازين حق) طغيان كند با آن طغيانگر بجنگيد تا بفرمان خدا برگردد، اگر بفرمان خدا برگشتند ميان آنان بعدل و قسط اصلاح نمائيد كه خدا قسط كنندگان را دوست دارد.

بحث فقهى اين آيه مفصلا در جزء اول اين كتاب (جهاد اسلامى) گذرانيديم و باعاده آن در اينجا نمى پردازيم.

آنچه كه در اينجا مناسب بذكر است اينستت كه از وجوب صلاح بين جنگجويان ممكن است وجوب حفظ نفس را نيز تا احدى فهميد و اين وجوب دليل خاصى لفظى ندارد[١]

در جنگهاى داخلى كشور نبايد كه مومنين بدون تعمق و مطالعه طرفين را بياد انتقاد و ملامتى بگيرند كه لوم و طعن مخصوص به مهاجم است و مدافع ملامتى ندارد.

" إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ ثُمَّ لَمْ يَرْتابُوا وَ جاهَدُوا بِأَمْوالِهِمْ وَ أَنْفُسِهِمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ أُولئِكَ‌

[١] بجزء سوم حدودا شريعة نگارنده به ما ده حفظ مراجعه شود