يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا خُذُوا حِذْرَكُمْ فَانْفِرُوا ثُباتٍ أَوِ انْفِرُوا جَمِيعاً وَ إِنَّ مِنْكُمْ لَمَنْ لَيُبَطِّئَنَّ فَإِنْ أَصابَتْكُمْ مُصِيبَةٌ قالَ قَدْ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيَّ إِذْ لَمْ أَكُنْ مَعَهُمْ شَهِيداً وَ لَئِنْ أَصابَكُمْ فَضْلٌ مِنَ اللَّهِ لَيَقُولَنَّ ... يا لَيْتَنِي كُنْتُ مَعَهُمْ فَأَفُوزَ فَوْزاً عَظِيماً (آيه ٧١، ٧٣)

اى مومنين اسلحه خود را بگيريد، (و در مقابل كفار پليد كه جز زبان زور هيچ منطقى را نمى‌فهمند، قيام نمائيد) گروه گروه، دسته دسته يا همه باهم (باقتضاى وضع جنگ) به سوى جبهه‌هاى جهاد (و يا براى عمليات چريكى صحرايى و شهرى) بيرون رويد.

در بين شما كسانى هستند كه در رفتن سستى و كندى دارند (و يا ديگران را بوسيله تبليغات دروغين- مانند قوى بودن دشمن اختلاف گروهها، ضعف امكانات مجاهدين و امثال آن- از رفتن بسوى جهاد بازمى‌دارند) اگر بشما مصيبتى رسيد، مى‌گويد لطف خدا كه با آنها حاضر ميدان جنگ نبودم و اگر فضل خدا شامل حال شما شد، افسوس مى‌خورد ... كه چرا با شما نبوده، تا چيزى هم باو مى‌رسيد.

بلى افراديكه ايمان درست بخدا و روز قيامت نداشته باشند و از تربيت كامل اسلامى بى‌بهره باشند، همواره در جستجوى نفع مادى خودشان هستند، و جهاد را بعنوان وسيله، منفعت شخصى خود مورد مطالعه قرار مى‌دهند، و معيار همه چيز را در هواوهوس خود خلاصه مى‌كنند.

ولى مسلمان همه چيز را در پرتو رضاى خالق خود بررسى مى‌كند، و جان و مال خود را فداى هدف و مكتبش مى‌كند و حيات را وسيله‌اى براى رسيدن برضاى حق و نشر معارف دينى در جهان مى‌داند.