لَأُكَفِّرَنَّ عَنْهُمْ سَيِّئاتِهِمْ وَ لَأُدْخِلَنَّهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي ... لا يَغُرَّنَّكَ تَقَلُّبُ الَّذِينَ كَفَرُوا فِي الْبِلادِ ... (آيه‌هاى ١٩٥، ١٩٧)

پس كسانيكه هجرت نموده‌اند و از خانه‌هاى‌شان رانده شده اند، و در راه من اذيت ديده‌اند (ولى مع الوصف تسليم زورو ذلت نشده‌اند و دفاع از دين را فراموش نكرده‌اند بلكه با كفار) به قتال و كارزار پرداخته‌اند و كشته شده‌اند، گناهان آنان را پوشيده و ايشان را داخل بهشت‌هائى مى‌گردانيم، كه در ميان آنها نهرها جاريست (اينست) پاداشى از جانب خدا و نزد خدا نيكوئى ثواب وجود دارد، رفت‌وآمد (جلوه‌نمائى) كفار و مستكبرين ملحد در شهرها ترا مغرور نگرداند و فريضه مكتب‌هاى باطل و غير انسانى آنان نشوى) بهره‌ايست اندك، سپس بازگشتشان دوزخست و جائيست بد.

يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اصْبِرُوا وَ صابِرُوا وَ رابِطُوا وَ اتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ. (آخر سوره آل عمران)

اى مؤمنان صبر داشته باشيد، و مصابرت (شايد صبر در زندگانى فردى مانند صبر در مقابل مرض، فقر، انجام عبادات و ترك معاصى باشد و مصابرت در زندگانى اجتماعى مانند صبر در مقابل اذيت، همسر، اولاد، والدين، اقارب، همسايه، دوستان و غير ذلك) و مراقب (حال دشمنان خود) باشيد.

بلى جامعه اسلامى هميشه بايد در آمادگى كامل و مراقبت و نظارت دقيق بر وضع دشمنان خود باشند، و در عين حال از خدا بپرهيزند تا رستگار شوند.