فَإِذا لَقِيتُمُ الَّذِينَ كَفَرُوا فَضَرْبَ الرِّقابِ حَتَّى إِذا أَثْخَنْتُمُوهُمْ فَشُدُّوا الْوَثاقَ فَإِمَّا مَنًّا بَعْدُ وَ إِمَّا فِداءً حَتَّى تَضَعَ الْحَرْبُ أَوْزارَها ذلِكَ وَ لَوْ يَشاءُ اللَّهُ لَانْتَصَرَ مِنْهُمْ وَ لكِنْ لِيَبْلُوَا بَعْضَكُمْ بِبَعْضٍ وَ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَلَنْ يُضِلَّ أَعْمالَهُمْ سَيَهْدِيهِمْ وَ يُصْلِحُ بالَهُمْ وَ يُدْخِلُهُمُ الْجَنَّةَ عَرَّفَها لَهُمْ‌ (محمد ٤- ٦)

وقتيكه كفار را (در ميدان جنگ) ملاقات نموديد آنان را گردن بزنيد تا گاهيكه آنانرا مغلوب نموديد و زياد كشتيد (اسيران را) محكم ببنديد بعد يا بر آنان منت مى‌نهيد (مثلا آزادشان ميكنيد) و يا عوض ميگيريد تا كه جنگ سختيهايش را بگذار اين و اگر خدا ميخواست (خودش) از كفار انتقام ميگرفت لكن (شما را مكلف بجهاد نمود) تا بعضى شما را ببعضى آزمايش كند، و كسانيكه در راه خدا كشته ميشوند هرگز عملهاى آنان را ضايع نخواهد كرد، پروردگارشان آنان را هدايت ميكند و حال‌شان را اصلاح ميدارد و داخل بهشت‌شان ميكند كه آنرا بآنان شناسانده بود.

آنچه كه از آيه اول در رابطه با احكام فقهى استفاده ميشود در جزء اول اين كتاب بيان شد، و آنچه كه مربوط