جمعى از مومنين از اين سفر تخلف كردند كه از جمله آنان كعب و مراره و هلال بودند، كعب ميگويد من قوى بودم و دو مركب هم داشتم و براى رفتن بر سه نفر امروز و فردا كرديم تا آنحضرت از تبوك بمدينه برگشت رفتيم و بر او سلام كرديم ولى حضرت رويش را از ما گردانيد، آنحضرت و اصحابش سلام ما را جواب ندادند، اهل خانه نيز از ما بريدند، (اعتصاب عمومى عليه ما براه افتاد) زنان ما نزد پيامبر رفتند و گفتند از مردان خود دورى كنيم؟

فرمودند نه ولى بايد با شما نزديكى نكنند كعب بدو رفيقش گفت بهتر است باين كوه پنا ببريم و همانجا بمانيم تا خداوند توبه ما را بپذيرد هرسه تن آنجا رفتند روزها روزه ميگرفتند، زنان آنان غذاى‌شان را مى‌آوردند بطرفى مى‌ماندند و برميگشتند و با آنان حرفى نمى‌زدند، مدتى بهمين منوال گذشت، آنان شب و روز گريه ميكردند و از خداوند مغفرت مى‌طلبيدند.

وقتيكه مصيبت بدرازا كشيد كعب به مراره و هلال گفت خدا و رسولش بر ما غضب نموده‌اند. و زنان ما و برادران ما بر ما غضب نموده‌اند، پس چرا ما بر همديگر خشم نگيريم.

بلافاصله هرسه تن از همديگر جدا شدند و قسم خوردند كه با هم صحبتى نكنند تا بميرند، يا توبه‌شان پذيرفته‌