منافقين و يهوديها همه (و يا يهودان) با شما (روبرو) نمى‌جنگند مگر در قريه‌هاى مستحكم (كه داراى سنگرهاى امنى باشد) و يا از پشت ديوارها، بين خود اختلاف و يا عداوت سختى دارند، آنان را يكجا مى‌پندارى در حاليكه دلهاى آنان پراكنده است و اين بجهت نادانى آنانست.

قرآن دو عيب بزرگى را براى مخالفين اسلام (يهودى هاى آنزمان) بيان ميدارد كه مانع بقاى جامعه و منافى رشد و تكامل هرقوم است، يكى اختلاف و عداوت و بدبينى دوم پراكندگى دلها كه با وجود آن تجمع بدنها هيچ مشكلى را حل نخواهد كرد و اين دو عيب بنوبت خود مانند ساير عيوب از پديده‌هاى جهالت و ناآگاهى و عدم استفاده از عقل خدا دادى ميباشد.

آيا دولتهاى اسلامى، جوامع اسلامى، احزاب اسلامى در روزگار ما باين دو عيب مبتلا نيستند؟ چرا، و بايد اعتراف كنيم گواينكه كام ما را تلخ كند!!

كم‌آگاهى، خودبينى مى‌آورد، خودبينى بزرگ بينى و غرور مى‌آفريند و غرور عدم توجه بافكار ديگران را بار مى‌آورد و نتيجه آن قطع علايق و روابط اجتماعى ميباشد.

حماسه بى‌نظير جهادگران‌

در سوره حشر در آيه نهم چنين آمده است:

" وَ الَّذِينَ تَبَوَّؤُا الدَّارَ وَ الْإِيمانَ مِنْ قَبْلِهِمْ يُحِبُّونَ مَنْ هاجَرَ إِلَيْهِمْ وَ لا يَجِدُونَ فِي صُدُورِهِمْ حاجَةً مِمَّا أُوتُوا وَ يُؤْثِرُونَ‌