وَ إِنْ يُرِيدُوا أَنْ يَخْدَعُوكَ فَإِنَّ حَسْبَكَ اللَّهُ هُوَ الَّذِي أَيَّدَكَ بِنَصْرِهِ وَ بِالْمُؤْمِنِينَ. اگر كفار مدهى مسالمت بخواهند (با دعاى صلح) ترا فريب دهند (و قصدشان از مصالحه تجديد نيرو و تحصيل آمادگى بيشتر براى هجوم عليه السلام و مسلمانان باشد (به هدف خود نخواهند رسيد) زيرا خداوند ترا كفايت ميكند- خدائيكه ترا بيارى خود به مومنان تاييد نموده است و ميان دل‌هاى مومنان (انصار مدينه كه بين آنانبنام اوس و خزرج اختلاف و بدبينى وجود داشت) الفت انداخت اگر (تو) تمام ثروت زمين را انفاق ميكردى، دل‌هاى آنان را پيوند نمى‌دادى. ولى خدا كه عزيز و حكيم است ميان آنان موالفت ايجاد نمود. (و بوسيله دين مقدس اسلام كينه‌ها و بدبينى‌ها را از دل هاى آنان زدود و بجاى آن محبت و تعاطف را آورد).

يا أَيُّهَا النَّبِيُّ حَسْبُكَ اللَّهُ وَ مَنِ اتَّبَعَكَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ يا أَيُّهَا- النَّبِيُّ حَرِّضِ الْمُؤْمِنِينَ عَلَى الْقِتالِ إِنْ يَكُنْ مِنْكُمْ عِشْرُونَ صابِرُونَ ...

بعضى‌ها گفته‌اند اين آيه قبل از شروع جنگ بدر نازل شده است كه اى پيامبر خدا و پيروان مومنين تو، ترا كافى هستند (كثرت دشمن و زيادتى آلات جنگى آنان ترا نهراساند.)

اى پيمبر، مومنين را ترغيب به جنگ نما اگر از شما بيست تن با صبر باشند بر دو صدتن (از دشمن كافر) پيروز مى‌گردند و اگر از شما يكصدتن (جهادگرها بر) باشند بر هزار تن از كفار غالب ميآبند.