آيا ما ميتوانيم شواهد اطمينان بخشى ارائه دهيم كه ده درصد مسلمانان افغانى داوطلبانه در انقلاب اسلامى خويش اشتراك نموده‌اند؟ و نود درصد آن خودشان را خارج گود نگهداشته‌اند.

بر فرضيكه چنين بشود آيا آيات چهارگانه فوق شامل حال اكثريت مسلمانان افغانى در شرايط فعلى نميشود؟

و بعبارت ديگر اكثريت ما ضعيف الايمان، مايل به زندگانى مادى و مستحق عذاب دردناكى نيستند كه شديدا بآنان امر ميشود مشكلات را ناديده گرفته بجان و مال جهاد كنند.

آيا با در نظر گرفتن سنت الهى كه تا ملتى خود نجنبد وضع آنان تغيير نخواهد كرد (إِنَّ اللَّهَ لا يُغَيِّرُ ما بِقَوْمٍ حَتَّى يُغَيِّرُوا ما بِأَنْفُسِهِمْ. وَ أَنْ لَيْسَ لِلْإِنْسانِ إِلَّا ما سَعى‌).

با بى‌تفاوتى قسمت مهم مردم به پيروزى عاجل دست خواهيم يافت؟

برادران بى‌تفاوت با شما درددل داريم:

بلى شما برادرى كه در پاكستان و ايران مشغول كار خود هستى و بعلاوه ترك جهاد نام خود را مهاجر گذاشته‌اى خوب است نام خود را مغادر، مسافر، فرارى بگذارى نه مهاجر، امروز صدها هزار نفر افغانى در ايران و پاكستان بى‌هدف زندگانى ميكنند، آرى برادر چه بسيارند آوارگان و چه اندكند مهاجرين.

مسافران ما در آمريكا و اروپا غالبا از جهاد دور شده اند و حتى از ديانت و شريعت، اگر ايمان خود را حفظ كرده باشند ضعيف الايمان‌اند (البته گفتيم غالبا) آنانيكه در داخل افغانستان از ترس و يا نااميدى بيحركت مانده اند ضعيف الايمان‌اند.