در يك روايت كافى امام صادق (ع) ميفرمايد: خدا رسولش را بچيزى تكليف كرد، كه هيچ كسى را به آنگونه مكلف نفرموده است، او مكلف است كه به تنهائى و بنفس خود بر مردم (كفار) خروج نمايد هرچند كه كسى با او همراه نباشد و هيچ مخلوقى نه قبل از پيامبر (ص) و نه بعد از او اين چنين مكلف نشده است و فى مرسلة العياشى عن الصادق (ع) ...

ان الله لا يكلف هذا الانسان واحد الا رسول الله (ص) قال:

فقاتل فى سبيل الله ... فليس هذا الا للرسول و قال لغيره الا متحرفا لقتال او متحيزا الى فئتة ...

يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذا ضَرَبْتُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَتَبَيَّنُوا وَ لا تَقُولُوا ... (آيه ٩٤)

اى مبارزين باايمان، وقتيكه براى جهاد بيرون مى‌رويد دقت كنيد (كه به مسلمانان اذيت شما نرسد و به مردم بيگناه آزازى نرسانيد) و به كسانيكه بسوى شما سلام مى‌افگنند، نگوئيد (شما) مومنين نيستيد (تا بدين بهانه اموال آنها را به غنيمت بگيريد و به جان‌شان آسيب رسانيد و) متاع دنيا را طلب كنيد غنايم نزد خداوند است (بهركس بخواهد روزى ميرساند، و نبايد جهاد و اسلام را بهانه‌ى بدست آوردن مال قرار دهيد) چنانچه در گذشته چنين بوديد كه فقط براى مال و شهوت و حب جاه و اشغال زمين‌ها مى‌جنگيديد، پس خداوند بر شما منت نهاد و شما را به سوى ايمان ارشاد نمود و بشما دانسته كرد كه جنگ و خونريزى تنها در يك صورت جايز است كه غرض از آن اعلاى كلمة الله و نا- بودى شرك باشد) تحقيق كند كه خداوند بكارهاى شما آگاهى دارد.

در اين آيه مباركه، دو مرتبه امر به تبيين و تحقيق شده تا جان‌ها و مال‌هاى مردم به مجرد اتهام مورد حمله قرار نگيرد،