پس از چند روز دسته شصت يا هشتاد نفرى‌[١] را به فرماندهى عبدة بن الحارث (پسرعمويش) و دسته ديگر را به ساحل دريا (ناحيه عيص) اعزام داشت، اين دسته (سريه) سى‌نفرى بفرماندهى حمزه عموى ايشان بود و اعضاى هردو دسته از ميان مهاجرين انتخاب شده بودند و هردو دسته بدون جنگى برگشتند.

در ماه ربيع الاول بمقصد غزوه بواط عليه قريش حركت كردند كه بدون درگيرى برگشتند.

در ماه جمادى الاول غزوه عشيره نيز بدون درگيرى واقع شد، بعد دسته‌اى بسركردگى سعد بن ابى وقاص بطرف سرزمين حجاز اعزام شدند ولى بدون درگيرى برگشتند.

كرز بن جابر بر شتران و مواشى مردم مدينه دستبرد برد حضرت به تعقيب او تا منطقه بدر بيرون رفت و كرز بدست نيفتاد اين غزوه را غزوه سفوان و بدر اول ميگويند. بعد دسته ديگر را با عبد الله بن جحش در ماه رجب براى كسب اخبار قريش به نخله بين مكه و طائف فرستادند، درين سفر زد وخوردى واقع شد و مسلمانان باد و اسير و بعضى از اموال به غنيمت گرفته شده بمدينه برگشتند و در ماه رمضان بعدى جنگ بزرگ بدر واقع شد كه تفصيل آن گذشت و بدين ترتيب اولين درگيرى چشمگيرى كه ميان مسلمانان و كفار مكه واقع شد و بضرر قريش و نفع مسلمين واقع گرديد غزوه بدر است.

[١] غزوه بجنگى گفته مى‌شود كه خود حضرت در ميان لشكر حضور داشته‌اند و سر به بجنگى گفته مى‌شود كه آن حضرت با آنان نموده‌اند.