٤- ممكن است از جمله‌ (وَ اقْعُدُوا لَهُمْ كُلَّ مَرْصَدٍ) استنباط شود كه جهاد ابتدائى در همه ماههاى سال بجز چهار ماه در فرض قدرت واجب است و نظر آنانيكه آن را سال يكمرتبه واجب دانسته‌اند بى‌پايه باشد و اين دسته دليل درستى هم بر تصحيح ادعاى خود بيان نداشته‌اند.

٥- مشكله‌ايكه در اين آيه از نظر فتواى مشهور وجود دارد اينست كه دست برداشتن از كفار بمجرد اسلام آوردن آنان معلق نشده است بلكه بر توبه (كه ظاهرا مراد برگشت از كفر باشد) و برپاى داشتن نماز و دادن زكات مترتب شده است و و لذا بعضى از مفسرين گفته‌اند مراد نفس عمل نماز و زكات نيست بلكه قبول آن دو ميباشد. و اين قول را ميشود باين مطلب تائيد كرد كه زكات بر همه مردم واجب نمى‌شود تا دادن زكات شرط قبول اسلام باشد در حق بسيارى از افراد شرائط وجوب زكات تحقق نميابد، پس بايد مراد قبول وجوب زكات باشد (موضوع وقت بيشترى ميخواهد).

٦- هدف از تشريع جهاد نابودى انسانها و اشغال سر- زمين‌هاى ديگران بقصد استثمار نيست بلكه برطرف كردن موانع از راه تكامل قافله انسانيست و رسيدن آنان به سعادت لايق و مطلوب است، چنانچه كافرى از مسلمانان بخواهد مهلت تا درباره حقانيت اسلام به تحقيق و بحث و استدلال بپردازد كشتن آنان جايز نيست و حتى واجب است به آنان پناه داد

اگر پس از بررسى و مطالعه بحقيقت رسيد و اسلام را قبول كرد كه بحثى نيست و اگر عقلش ياراى پذيرش اسلام را پيدا نكرد نبايد كه او را كشت بلكه بفرمان قرآن مجيد بايد او را بمحل امنش رسانيد و آنگهى حسابش حساب بقيه كفار خواهد بود.