خواست اسلام از پيروانش اينست كه هميشه آمادگى جهاد را داشته باشند، نعمتها و مشكلات دنيا نبايد مانع اقدام آنان بجهاد شود، مسلمان بايد تمام مظاهر زندگانى و منجمله اصل حيات و زندگى خود را در مقابل حيات ابدى و نعمتهاى جاويدانه آخرت ناچيز بداند و آن را بخد بفروشد.

إِلَّا تَنْفِرُوا يُعَذِّبْكُمْ عَذاباً أَلِيماً وَ يَسْتَبْدِلْ قَوْماً غَيْرَكُمْ وَ لا تَضُرُّوهُ شَيْئاً ... (آيه ٣٩)

اگر به جهاد نرويد خداوند شما را بعذاب دردناكى مبتلا مى‌سازد و بجاى شما قوم ديگرى را مى‌آورد و ضررى باو رسانيده نميتوانيد.

شايد مراد از عذاب دردناك عذاب دنيوى باشد، زيرا نتيجه بى‌غيرتى و تن‌پرورى و بى‌همتى جز تباهى و اسارت در دست دشمن و از بين رفتن عزت و كرامت دين و دنيا چيزى نيست، هرملتى كه بخواهد درين دنياى آكل و ماكول شرافتمندانه زندگانى كند و از شر ابرقدرتهاى درنده محفوظ باشد بايد پيكارگر و مبارز و غيرتمند باشد، عافيت‌طلبى آخرش نابودى و بردگى و از دست دادن همه چيز است. بلى خداوند بجهاد ما نيازى ندارد و او از همه عالميان بى‌نياز است، كسى باو ضررى رسانيده نمى‌تواند و نتيجه جهاد بخود ما عايد ميگردد.

و اما قوم ديگرى كه از ان بعنوان جانشينى مخاطبين ياد شده است، مورد اختلاف واقع شده، بعضها ميگويند مراد اهل فارس هستند، بعضيها يمينها را ذكر كرده‌اند و بعضيها مسلمانانى را كه پس از نزول آيه اسلام را اختيار كرده‌اند.

إِلَّا تَنْصُرُوهُ فَقَدْ نَصَرَهُ اللَّهُ ... (٤٠)

اگر شما رسول را يارى ندهيد خداوند او را يارى‌