در روايت ديگرى آمده است كه حضرت على (ع) به عباس (رض) گفت عمو آيا هجرت نميكنى و به حضرت پيامبر (ص) ملحق نميشوى؟ عباس گفت آيا من بعمل بهتر از هجرت مشغول نيستم؟ مسجد الحرام را تعمير و حاجيان را سقائى ميكنم، آنگاه آيه در رد گفتار عباس نازل شد.

امام محمد باقر (ع) در يك روايت صحيح السند (ص ١٠٩- ج ٢ تفسير برهان) مى‌فرمايد: آيه در حق على و حمزه و عباس و شيبه نازل شده است، عباس ميگفت من افضلم چون آب دادن حاجيان بدست من است، شيبه ميگفت من برترم چون پرده‌دارى خانه با من است، حمزه ميگفت من برترم كه آباد نمودن مسجد الحرام با منست على گفت من افضلم براى اينكه قبل از شما ايمان آوردم سپس هجرت كردم، جهاد نمودم.

اين چهار تن پيامبر را بعنوان قاضى پذيرفتند و خداوند آيه مذكور را با دو آيه بعدى آن نازل نمود.

سقايت حاجيها و كليددار بودن خانه كعبه و مشاهد مشرفه و خوابيدن در آنجا هرچند كار خوبى است ولى نبايد آنها را در رديف ايمان و جهاد و هجرت قرار داد. و خود را گول زد، درس خواندن خوبست ولى نه اينكه مانع از جهاد شود.

" الَّذِينَ آمَنُوا وَ هاجَرُوا وَ جاهَدُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ بِأَمْوالِهِمْ وَ أَنْفُسِهِمْ أَعْظَمُ دَرَجَةً عِنْدَ اللَّهِ وَ أُولئِكَ هُمُ الْفائِزُونَ يُبَشِّرُهُمْ رَبُّهُمْ بِرَحْمَةٍ مِنْهُ وَ رِضْوانٍ وَ جَنَّاتٍ لَهُمْ فِيها نَعِيمٌ مُقِيمٌ خالِدِينَ فِيها أَبَداً إِنَّ اللَّهَ عِنْدَهُ أَجْرٌ عَظِيمٌ‌ (آيه ٢٠- ٢٢)

آنانيكه (بخدا و رسولش) ايمان آورده‌اند و هجرت‌