جهاد اسلامى در عصر حاضر - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٣٥ - سوره نساء
وَ إِذا ضَرَبْتُمْ فِي الْأَرْضِ فَلَيْسَ عَلَيْكُمْ جُناحٌ أَنْ تَقْصُرُوا مِنَ الصَّلاةِ (آيه ١٠١، ١٠٣)
در اين دو آيه خداوند درباره نماز مجاهدين، دستوراتى عطا مىفرمايد كه ذيلا بيان مىشود:
١- در سفريكه مجاهدين ترس حمله كفار را دارند، نمازهاى چهارركعتى خود را قصر مىكنند و آنها را دوركعتى ميخوانند، البته از روايات استفاده مىشود كه سفر و خوف هركدام موجب قصر نماز مىشود و تفصيل شروط اين موضوع در علم فقه بيان شده است.
٢- قرآن نماز را در ميدان جنگ و موقع خطر و حمله كفار، نيز به ياد مجاهدين ميدهد، حتى دستور نماز جماعت را مىدهد كه يك دسته مواظب دشمن بوده و دسته ديگر يك ركعت نماز را با امام جماعت بخوانند، سپس مامومين نماز را تندتر بطور فرادى تمام كنند، و جاى دسته اول را در موضع نگهبانى و پاسدارى بگيرند كه آنان ركعت دوم نماز امام جماعت را درك كنند.
بدين ترتيب قرآن نماز و جهاد را كه دو عمل مختلف النوع متفق الهدف هستند، بهم متصل و پيوند مىكند. راستى چقدر زشت است آن رزمندگانى كه براى خدا جان شيرينشان را در معرض خطر قرار مىدهند، ولى در بجا آوردن نماز سستى مىكنند، و گاهى نماز صبح آنان مثلا قضا مىشود، يا به بهانه نجس بودن لباس و عدم امكان تطهير، نماز را ترك مىكنند و يا نماز را با شرايط و اجزاى كامل بجا نمىآورند، و يا قرائت آنان غلط است اينجاست كه بايد قبول كرد كه شيطان اين دسته را فريب داده است، زيرا جهاد بىنماز، موجبى براى قبولى ندارد.
٣- سپس قرآن مىفرمايد: وقتى نماز را بجا آورديد (براى شارژ روح و روشنى باطن) در حال ايستادن و نشستن و خوابيدن خدا را ياد كنيد (ياد خدا به دلها اطمينان ميدهد و توانائى