ولى پس از مدتى هرچند كه شماره مسلمانان فزونى يافت اما آن روحيه و معنويت اول باقى نماند، در اراده ها خلل و ناتوانى واقع شد لذا دوباره چنين نازل شد، الْآنَ خَفَّفَ اللَّهُ عَنْكُمْ وَ عَلِمَ أَنَّ فِيكُمْ ضَعْفاً. الآن خداوند بر شما تكليف جهاد را سبك نمود و از لزوم مقاومت يكتن (مثلا) در مقابل ده تن كافر عفو فرموده دانست كه در (وجود و روحيات) شما ضعف و ناتوانى حاصل شده است.

پس چنانچه از شما صد نفر با ثبات باشند بر دو صدتن غالب شوند و اگر از شما هزار تن باشند بر دو هزار (آنان) به اذن خدا پيروز گردند (و بر شما لازم است كه در مقابل دشمن تا دو برابر مقاومت كنيد نه تا ده برابر) خداوند با صبركنندگان است‌

مجاهدين مسلمان در آيات غور و دقت نمايند كه نقش استقامت و عزم راسخ در پيروزى بر دشمن تا چه حد زياد است؟

و چه اندازه قرآن مجيد به آن اهميت ميدهد. و ما چون تفصيل اين موضوع را در جزء اول ذكر كرده‌ايم از تكرار آن در اينجا اجتناب ميكنيم.

ما كانَ لِنَبِيٍّ أَنْ يَكُونَ لَهُ أَسْرى‌ حَتَّى يُثْخِنَ فِي الْأَرْضِ تُرِيدُونَ عَرَضَ الدُّنْيا وَ اللَّهُ يُرِيدُ الْآخِرَةَ وَ اللَّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ ... لَوْ لا كِتابٌ مِنَ اللَّهِ سَبَقَ لَمَسَّكُمْ ... (انفال ٦٧- ٦٨)

براى هيچ پيامبرى اجازه داده نشده است كه از (مشر- كين و كفار) پيش از آنكه از آنان زياد نكشته باشند (و آنان را تا توان نكرده باشند) اسير بگيرند، شما بهره دنيا را مى خواهيد و خداوند (براى شما ثواب) آخرت را مى‌خواهد.