آيه فهميده مى‌شود كه جواز قتال با كفار مشروط به دعوت كفار به اسلام و عدم پذيرفتن و رد آنان از دعوت باسلام است و بدون اين دعوت ابتداى به جنگ جايز نيست، بحث فقهى اين آيه را در جزء اول بيان داشتيم.

وَ قاتِلُوهُمْ حَتَّى لا تَكُونَ فِتْنَةٌ وَ يَكُونَ الدِّينُ كُلُّهُ لِلَّهِ فَإِنِ انْتَهَوْا فَإِنَّ اللَّهَ بِما يَعْمَلُونَ بَصِيرٌ وَ إِنْ تَوَلَّوْا فَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ مَوْلاكُمْ نِعْمَ الْمَوْلى‌ وَ نِعْمَ النَّصِيرُ. (آيه ٣٨، ٣٩)

با كفار بجنگيد، تا فتنه‌اى نماند و دين همه‌اش براى خدا باشد (همه انسان‌ها، دين خدا را بپذيرند، اگر آنان (از كفريا مخالفت) دورى كردند كه خداوند با آنچه كه مى‌كنند، بينا است و اگر (از فرمان خدا) روگردانند، بدانيد كه خداوند مولا (و آقا و يارى‌دهنده) شما است و او نيكومولى و نيكويارى‌دهنده است.

در پيرامون اين آيه تنها به سه مطلب اشاره مختصرى ميشود ١- مسلمانى يك رسالت بسيار سنگينى است كه فرد مسلمان بايد آن را به انجام برساند. مسلمانى قبل از اينكه امتياز باشد، مسئوليت بزرگ و خطيرى است كه در تمام عمر بايد در انجام آن كوشيد، انما الحياة عقيد جهاد.

در مكتب اسلام، مبارزه در سراسر جهان، تا وقتى ادامه دارد كه تمام مكتب‌هاى بى‌پايه و بى‌محتواى غير آسمانى از نفوذ و اعتبار ساقط گردد، و دين خدا (اسلام عزيز) در تمام گيتى به حكومت برسد، و در سايه عام او همه بشريت پناهنده شوند بلى تا باطل در همه‌جا از بين نرود، تا حق پيروز نشود، و تا نوع انسان به حقيقت نرسد، جهاد اسلامى ادامه دارد، و اين جهاد هيچ مرزوحدى را نمى‌شناسد، و همين است زيربناى حركت اسلامى.

٢- رحمت و بركت و امدادهاى غيبى خداوند در پيكار با