و همكار حضرت پيامبر اكرم (ص) بوده‌اند و نتيجه اينكه در حكم كردن بخوبى و بدى هرفرد بايد اعمال شخصى او را مدنظر قرار داد و مجرد صحابى بودن را علت خوبى او ندانست. و الله الموفق.

جنگ معونة

در ماه صفر سال چهارم هجرى چهار ماه پس از احد پيامبر (ص) هفتاد يا چهل يا بيست و چند نفر از اصحاب خود را بضمانت عامر بن مالك رئيس بنى عامر بسوى مردم نجد براى تبليغ اسلام فرستاد، اين جمع آمدند تا به چاه معونه رسيدند يكتن از صحابه بنام حرام بمردم چاه معونه گفت من رسول رسولخدا (ص) بسوى شمايم و من بوحدانيت خدا و رسالت محمد شهادت ميدهم شما هم بخدا و رسولش ايمان بياوريد. مرد كافرى از يكطرف خانه بيرون آمد و نيزه را به پهلوى حرام فرود برد كه از طرف ديگرش برآمد حرام گفت، الله اكبر، فزت برب الكعبه (بپروردگارم كعبه قسم رستگار شدم) بعد جمعى از كفار بنى سليم و اقوام ديگر بر آنان ريختند و بجز يك تن همه را بشهادت رسانيدند و بقولى اين آيه مباركه در حق اينان نازل شد.

" وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْواتاً بَلْ أَحْياءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ .."