آنانيكه به جهاد مى‌روند، يا جان و عمر خود را در راه تحصيل علم دين و خدمت به بندگان خدا و يا براى اعلاى كلمة- الله بمنظور رضاى او وقف مى‌كنند، مصداق آيه مباركه مى باشند.

در روايات آمده است كه آيه فوق در حق حضرت على (ع) نازل شده است كه در موقع هجرت نبوى شب را در بستر پيامبر (ص) بسر برده و جان خود را در معرض حمله كفار قرار داد.

قوله‌ أَمْ حَسِبْتُمْ أَنْ تَدْخُلُوا الْجَنَّةَ وَ لَمَّا يَأْتِكُمْ مَثَلُ الَّذِينَ خَلَوْا مِنْ قَبْلِكُمْ مَسَّتْهُمُ الْبَأْساءُ وَ الضَّرَّاءُ وَ زُلْزِلُوا حَتَّى يَقُولَ الرَّسُولُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ مَتى‌ نَصْرُ اللَّهِ أَلا إِنَّ نَصْرَ اللَّهِ قَرِيبٌ‌ (آيه ٢١٣)

آيا مى‌پنداشتيد كه داخل بهشت مى‌شويد و هنوز نيامده است، شما را مثل آنانيكه پيش از شما گذشته‌اند، با نان سختى و رنج رسيده است، جنبانيده شدند تا اينكه رسول و مومنين با او گفتند يارى خدا چه وقت مى‌آيد؟ آگاه باشى (رسول من) كه يارى خدا نزديك است.

كُتِبَ عَلَيْكُمُ الْقِتالُ وَ هُوَ كُرْهٌ لَكُمْ وَ عَسى‌ أَنْ تَكْرَهُوا شَيْئاً وَ هُوَ خَيْرٌ لَكُمْ وَ عَسى‌ أَنْ تُحِبُّوا شَيْئاً وَ هُوَ شَرٌّ لَكُمْ وَ اللَّهُ يَعْلَمُ وَ أَنْتُمْ لا تَعْلَمُونَ. (آيه ٢١٦)

جهاد بر شما فرض شد در حاليكه براى شما ناپسند است و چه بسا كه چيزيرا بد بدانيد و آن براى شما خير باشد، و شايد چيزيرا خير بدانيد كه براى شما شر باشد، خدا مى‌داند و شما نمى‌دانيد.

بلى در جهاد مشقت زياد و اضاعه اموال و حتى اتلاف جان خوابيده است، لذا انسان آن را بطبع خود دوست ندارد، ولى ضررهاى بى‌غيرتى و عياشى بيشتر از ضررهاى جهاد است، و مسلمان بايد در امر جهاد به سليقه و ذوق و هوس خود مراجعه‌