يَسْئَلُونَكَ عَنِ الشَّهْرِ الْحَرامِ قِتالٍ فِيهِ قُلْ ... (آيه ٢١٧) از تو از جنگ در ماه حرام (رجب، ذيقعده، ذيحجه، و محرم) سئوال مى‌كنند، بگو جنگ در آن گناه بزرگيست و باز داشتن از راه خدا و كفر بخدا و يا كفر به راه خدا و به مسجد- الحرام است (كه مراد بى‌احترامى به راه و مسجد است ولى اگر عبد الله بن جحش يك مشرك را در ماههاى حرام به غلط كشت شما مشركين كه مرتكب اعمالى بدتر از آن شده‌ايد، نبايد اعتراضى نمائيد، زيرا) بيرون نمودن اهل مسجد الحرام (مسلما- نان مكى) را از آن بزرگتر (از قتل در ماه حرام) است نزد خدا و فتنه (وادار كردن مسلمانان به جبر و اذيت بقبولى كفر و دورى از اسلام) بزرگتر از كشتن است و كفار دائما با شما در جنگند تا اگر بتوانند شما را از دين‌تان برگردانند و هركس از شما از دين خود مرتد شود، و در حال كفر بميرد اينان اعمال‌شان در دنيا و آخرت حبط و نابود مى‌گردد.

إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ الَّذِينَ هاجَرُوا وَ جاهَدُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أُولئِكَ يَرْجُونَ رَحْمَتَ اللَّهِ وَ اللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ. (آيه ٢١٨)

كسانيكه ايمان آورده‌اند و كسانيكه مهاجرت كرده‌اند و در راه خدا جهاد نموده‌اند، آنان اميدوار رحمت خداوند باشند و خدا آمرزنده و مهربان است.

هجرت مجرد، مسافرت كردن از وطن به يك شهر ديگر نيست بلكه اساس هجرت بر تسليم نشدن بكفر و طاغوت و تبديل سنگر براى كفرزدائى مى‌باشد.

بلى از همه مردم سزاوارتر، باميدوار بودن به رحمت خداوند مومنينى هستند، كه تسليم رژيم مزدور ملحد كابل نشده‌اند و خانه و جاه در مقابل حفظ دين خود و عائله‌اش برايش‌