شناخت نامه نماز - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٣٣ - ١٠/ ١ دعاهاى روايت شده از پيامبر(ص)

تو پناه مى‌برم. خدايا! من از ثروتى كه به طغيانم كشاند، به تو پناه مى‌برم. خدايا! من از همدمى كه آزارم دهد، به تو پناه مى‌برم. خدايا! من از چيزى كه غافلم كند، به تو پناه مى‌برم. خدايا! من از فقرى كه به فراموشى‌ام بينجامد، به تو پناه مى‌برم».

٨١٨. صحيح البخارى‌- به نقل از عمرو بن ميمون اودى-: سعد بن ابى وقّاص، اين كلمات را به پسرانش مى‌آموخت، همان گونه كه آموزگار به كودكان، نوشتن ياد مى‌دهد. او مى‌گفت: پيامبر خدا با اين كلمات پس از هر نماز، به خدا پناه مى‌جست: «خدايا! از ترس، به تو پناه مى‌برم. از اين كه به پست‌ترين بخش عمر باز گردم، به تو پناه مى‌برم. از فتنه دنيا به تو پناه مى‌برم، و از عذاب قبر به تو پناه مى‌برم».

٨١٩. مصباح المتهجّد- در بيان بخشى از دعاى نهان-: اى محمّد! به كسانى كه خواهان نزديك شدن به من هستند، بگو: به علم يقين بدانيد كه پس از واجبات، برترين وسيله نزديكى جستن به من، اين سخن است: «خدايا! هيچ يك از آفريده‌هايت صبح نكرد كه به او، احسانى بهتر و كرامتى ماندگارتر و بخششى روشن‌تر و مدارايى بيشتر و احاطه‌اى فراگيرتر و توجّهى شديدتر، از آنچه به من دارى، داشته باشى، هر چند همه آفريده‌ها در اين باره، مانند من مى‌انديشند.

اى كه گواهى‌اش كفايت كننده است! گواهى بده و من تو را صادقانه گواه مى‌گيرم كه تو با بخشش و منّت به من نعمتت را ارزانى داشتى؛ اما سپاس‌گزارى از سوى من، اندك است. اى انجام دهنده هر چه اراده مى‌كنى! بر محمّد و خاندان او درود فرست و امانى در برابر روا شدن خشمت به خاطر اندك بودن سپاس‌گزارى‌ام،