شناخت نامه نماز - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥١٧ - ٩/ ١٢ نشستن در جايگاه نماز، پس از نماز صبح تا طلوع خورشيد

مى‌خواند، در نمازگاهش مى‌نشست تا خورشيد خوب بيرون بيايد.

٧٩٢. الأمالى‌، طوسى- به نقل از ابو برده اسلمى، از پدرش-: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله هنگامى كه نماز صبح را مى‌خواند، صدايش را بلند مى‌كرد تا يارانش بشنوند. مى‌فرمود: «خدايا! دينم را كه نگاه دار من قرار دادى، سامان بده (سه بار). خدايا! دنيايم را كه معاشم را در آن قرار دادى، به سامان آور (سه بار). خدايا! آخرتم را كه بازگشتگاه من قرار داده‌اى، برايم اصلاح كن (سه بار). خدايا! از ناخشنودى‌ات به خشنودى‌ات و از انتقامت به عفوت پناه مى‌برم (سه بار). خدايا! از خودت به خودت پناه مى‌برم.

مانعى در برابر آنچه تو عطا مى‌كنى، نيست و عطا كننده‌اى براى آنچه تو منع مى‌كنى، نيست و كوشش كوشا [اگر تو نخواهى‌]، سودى برايش ندارد».

٧٩٣. امام زين العابدين عليه السلام: امير مؤمنان عليه السلام نماز صبح را مى‌خواند و سپس در جايش مى‌ماند تا آن كه خورشيد به اندازه يك نيزه بالا مى‌آمد.

٧٩٤. الكافى‌- به نقل از حمّاد بن عثمان-: شنيدم كه امام صادق عليه السلام مى‌فرمايد: «نشستن انسان در پى نماز صبح تا طلوع خورشيد، مؤثّرتر از به دريا رفتن در طلب روزى است».

گفتم: گاه، انسان حاجتى دارد كه مى‌ترسد از دست برود.

فرمود: «در همان تاريكى حركت كند و برود؛ اما خداى عز و جل را ياد كند كه تا با وضو باشد، در تعقيب نماز است».