بر اساس سنّت نبوى، امامان اهل بيت عليهم السلام بر قصر خواندن نماز در ايّام سفر تأكيد كرده و فقيهان شيعى، پيرو فرموده پيامبر صلى الله عليه و آله و اهل بيت ايشان، به اتّفاق، به قصر نماز فتوا داده‌اند. زراره و محمّد بن مسلم از امام باقر عليه السلام چنين نقل كرده‌اند:

قُلنا لِأَبى جَعفَر عليه السلام: ما تَقولُ فِى الصَّلاةِ فى السَّفَر كَيفَ هِىَ و كَم هِى؟ فَقالَ: إنَّ اللَّهَ عز و جل يَقولُ: «وَ إِذا ضَرَبْتُمْ فِي الْأَرْضِ فَلَيْسَ عَلَيْكُمْ جُناحٌ أَنْ تَقْصُرُوا مِنَ الصَّلاةِ» فَصارَ التَّقصيرُ فِى السَّفَرِ واجِباً كَوُجوبِ التَّمامِ فِى الحَضَرِ، قالا: قُلنا: إنَّما قالَ اللَّهُ عز و جل: «فَلَيْسَ عَلَيْكُمْ جُناحٌ» ولَم يَقُل: افعَلوا، فَكَيفَ أوجَبَ ذلِكَ كما أوجَبَ التَّمامَ فِى الحَضَرِ؟ فَقالَ عليه السلام: أو لَيسَ قَد قالَ اللَّهُ عز و جل فِى الصَّفا وَ المَروَةِ: «فَمَنْ حَجَّ الْبَيْتَ أَوِ اعْتَمَرَ فَلا جُناحَ عَلَيْهِ أَنْ يَطَّوَّفَ بِهِما»؟ ألا تَرونَ أنَّ الطَّوافَ بِهِما واجِبٌ مَفروضٌ لِأَنَّ اللَّهَ عز و جل ذَكَرَهُ فِى كِتابِهِ و صَنَعَهُ نَبِيُّهُ صلى الله عليه و آله و كَذلِكَ التَّقصيرُ فِى السَّفَرِ شَىٌ‌ء صَنَعَهُ النَّبِىُّ صلى الله عليه و آله و ذَكَرَهُ اللَّهُ تَعالى‌ ذِكرُهُ فِى كِتابِهِ؟[١]

به امام باقر عليه السلام گفتيم: در باره نماز در سفر چه مى‌گوييد؟ چگونه و چند ركعت است؟ فرمود: «خداوند عز و جل مى‌فرمايد: «و چون در زمين سفر مى‌كنيد، بر شما گناهى نيست كه نماز را كوتاه كنيد». پس شكسته خواندن نماز در سفر، واجب است، همان گونه كه تمام خواندن آن در وطن، واجب است». گفتيم: خداوند مى‌فرمايد: «بر شما گناهى نيست» و نفرمود: چنين كنيد. پس چگونه شكسته خواندن نماز را در سفر همانند تمام خواندن نماز در وطن، واجب كرده است؟

فرمود: «مگر خداوند عز و جل در سعى ميان صفا و مروه نفرمود: «پس هر كس حج و عمره خانه خدا به جا آورد، بر او گناهى نيست كه ميان آن دو، سعى به جا آورد»؟

آيا نمى‌بينيد كه سعى ميان صفا و مروه واجب است؛ زيرا خداوند عز و جل در كتاب خود، آن را ذكر فرموده و پيامبرش آن را انجام داده است؟ اين گونه، شكسته خواندن‌

[١]. كتاب من لا يحضره الفقيه: ج ١ ص ٤٣٤ ح ١٢٦٥.