شناخت نامه نماز - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٨١٧ - ١٥/ ١٥ نماز جعفر بن ابى طالب(طيار)

جمعه شد، غسل كن و به صحرا برو و نماز جعفر بن ابى طالب را بخوان و زانوانت را برهنه كن و آنها را به زمين بچسبان و بگو: «اى آن كه زيبايى را آشكار كرد و زشتى را پوشاند! اى آن كه [بندگان را] به گناه نگرفت و پرده را ندريد! اى بزرگ بخشايش! اى نيكو درگذرنده! اى گسترده آمرزش! اى دستت به رحمت گشوده! اى همراه هر راز نهان، و نهايت هر شكايت! اى ناديده گيرنده لغزش‌ها! اى كه گذشتت بزرگوارانه است! اى كه نعمت‌بخشى‌ات سترگ است! اى آغازگر نعمت‌ها پيش از استحقاق آنها! اى پروردگار! اى پروردگار! (ده بار)، اى خداى يكتا! اى خداى يكتا! (ده بار) اى سَرور! اى سَرور! (ده بار) اى مولا! اى مولا! (ده بار) اى اميد من! اى اميد من! (ده بار) اى فرياد رس! اى فرياد رس! (ده بار) اى نهايت آرزو! اى نهايت آرزو! (ده بار) اى گسترده‌مهر! اى گسترده‌مهر! (ده بار) اى مهربان! اى مهربان! (ده بار) اى عطا كننده نيكى‌ها! اى عطا كننده نيكى‌ها (ده بار) بر محمّد و خاندان محمّد، درودى فراوان و پاكيزه بفرست، مانند بهترين درودى كه بر هر يك از آفريدگانت فرستاده‌اى (ده بار)» و حاجتت را مى‌طلبى.

١١٣٣. مصباح المتهجّد- به نقل از مُفَضّل بن عُمَر-: امام صادق عليه السلام را ديدم كه نماز جعفر [طيّار] خواند. سپس دستانش را بلند كرد و اين دعا را خواند: «اى پروردگارم! اى پروردگارم!» تا نفس قطع شد. «پروردگارا! پروردگارا!» تا نفس قطع شد.

«پروردگارم! پروردگارم!» تا نفس قطع شد. «اى خداى يكتا! اى خداى يكتا!» تا نفس قطع شد. «اى زنده! اى زنده!» تا نفس قطع شد. «اى گسترده‌مهر! اى گسترده‌مهر!» تا نفس قطع شد. «اى مهربان! اى مهربان!» تا نفس قطع شد. «اى مهربان‌ترينِ مهربان‌ها!» هفت بار گفت.

سپس گفت: «سخن را با ستايش تو مى‌آغازم، ثناى تو را بر زبان مى‌آورم و تو را تمجيد مى‌كنم، در حالى كه ستايشِ تو را نهايتى نيست. تو را ثنا مى‌گويم، و كيست‌