شناخت نامه نماز - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٧٨٧ - ١٥/ ٣ نماز فاطمه(عليها السلام)

خداوندگارِ شُكوه و بلندمرتبه و باعظمت! پاكا خداوندگار عزّت و والامقام و بارَفعت! پاكا پادشاه سرفراز ديرين! پاكا خداوندگار بهجت و زيبايى! پاكا آن كه رداى روشنايى و وقار پوشيده است! پاكا آن كه ردّ پاى موران بر تخته‌سنگ و جايگاه فرود آمدن پرندگان هوا را مى‌بيند! پاكا آن كه اين گونه است و جز او اين گونه نيست!».

و رواست كسى كه اين نماز را خوانْد و از تسبيح آن فارغ شد، لباس از زانوان و ساعدان خود كنار زند و همه هفت عضوش را بدون حائل و حاجبى بر زمين نهد و دعا كند و درخواستش را بطلبد و هر دعايى خواست، بكند و در حال سجده بگويد:

«اى كه با او پروردگارى نيست كه او را بخوانند! اى كه فراتر از او آفريدگارى نيست كه از او بترسند! اى كه فروتر از او معبودى نيست كه از او پروا كنند! اى كه وزيرى ندارد تا به سراغش بروند! اى كه واسطه‌اى ندارد تا رشوه‌اش دهند! اى كه دربانى ندارد كه صدايش كنند! اى كه عطاى بسيار، جز بر كَرَم و جودش نمى‌افزايد و بر گناهان پيوسته، جز آمرزش و گذشتش، افزون نمى‌گردد! بر محمّد و خاندانش درود فرست و براى من، چنين و چنان كن».

١١١٧. امام صادق عليه السلام: براى كار بزرگ و ترسناك، دو ركعت نمازى را مى‌خوانى كه زهرا عليها السلام مى‌خواند. در ركعت اوّل، حمد و پنجاه بار سوره توحيد، و در ركعت دوم، مانند آن را مى‌خوانى و چون سلام دادى، بر پيامبر صلى الله عليه و آله درود مى‌فرستى و سپس دستانت را بالا مى‌برى و مى‌گويى: خدايا! با [يارى‌] ايشان به تو روى مى‌آورم، و با حقّ بزرگ‌