شناخت نامه نماز - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٦٥١ - مستند رأى شيعى

همانندان اموى او؛ همانها كه پس از آشكار شدن راه هدايت از گم‌راهى، از وى پيروى كردند، آن را بنيان نهاده‌اند.[١]

ستيز اهل بيت عليهم السلام با اين بدعت‌

از احاديث اهل بيت عليهم السلام به روشنى بر مى‌آيد كه آن بزرگواران با هدف اداى تكليف در تبيين احكام الهى و حراست از سنّت نبوى صلى الله عليه و آله و ستيز با بدعت، بر بيان حكم اصيل قرائت بسمله، تأكيد مضاعف داشته‌اند، تا جايى كه «جهر به بسمله» به عنوان يكى از شعارهاى اهل بيت عليهم السلام و پيروانشان به شمار آمده، به طورى كه اين حكم، در رديف مواردى چون حكم حرمت شرابخوارى، غير قابل تقيّه اعلام شده است.[٢]

٥. آمين گفتن‌

پيروان مكتب اهل بيت عليهم السلام و فقيهان شيعى به هيچ دليل قابل اعتنايى كه دلالت كند رسول خدا صلى الله عليه و آله در نماز خود، در پى قرائت سوره حمد، «آمين» مى‌گفته، دست نيافته‌اند، از اين رو آمين گفتن در آخر سوره حمد را سخنى زايد و التزام به آن را بدعت و به زبان آوردن آن را موجب بطلان نماز مى‌دانند. اين در حالتى است كه بجز مذهب مالكى- كه به استحباب آن معتقد است-، ديگر مذاهب اهل سنّت، پا را فراتر نهاده و به سنّت بودن آن، فتوا داده‌اند.[٣]

مستند رأى شيعى‌

فقهاى شيعه با توجّه به توقيفى بودن اجزاى نماز و فقدان مستندى شرعى براى گفتن‌

[١]. الغدير: ج ١٠ ص ٢٠٢.

[٢]. امام صادق عليه السلام مى‌فرمايد:« التقيّة دينى و دين آبائى، إلّافى ثلاث: فى شرب المسكر، و المسح على الخفّين، و ترك الجهر ب« بسم اللَّه الرحمن الرحيم»؛ تقيّه كردن، آيين من و آيين پدرانم است، مگر در سه چيز: در نوشيدن شراب، مسح كردن‌[ هنگام وضو] بر كفش‌ها، و تركِ بلند خواندن« بسم اللَّه الرحمن الرحيم»[ در نماز]»( دعائم الإسلام: ج ١ ص ١١٠).

[٣]. ر. ك: الفقه على المذاهب الأربعة: ج ١ ص ٢٥٠.