شناخت نامه نماز - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥١١ - ٩/ ١١ دست كشيدن به سجدهگاه و كشيدن آن به صورت يا جاى درد

٩/ ١١ دست كشيدن به سجده‌گاه و كشيدن آن به صورت يا جاى درد

٧٨٢. امام صادق عليه السلام: دعايى است كه در پى هر نماز خوانده مى‌شود. پس اگر بيمارى و رنج و دردى دارى، هر گاه نمازت را به پايان بردى، هفت بار با دست، سجده‌گاهت را مسح كن و اين دعا را بخوان و دستت را بر جاى درد بكش و بگو: «اى كسى كه زمين را بر آب، و هوا را با آسمان نگه داشت و براى خود، زيباترين نام‌ها را برگزيد، بر محمّد و خاندانش درود فرست و براى من، چنين و چنان كن و اين و آن را روزى‌ام ده و از فلان و بهمان سلامتم بخش».[١]

٧٨٣. امام صادق عليه السلام: خداوند به موسى بن عمران وحى كرد: «اى موسى! آيا مى‌دانى كه چرا تو را از ميان خلقم برگزيدم و به سخن گفتن با خودم ويژه‌ات ساختم؟».

موسى گفت: نه، اى خداى من!

خداوند به او وحى كرد: «من از اين بالا به زمين نگريستم و روى آن كسى متواضع‌تر از تو به خودم را نديدم».

موسى به سجده افتاد و از سرِ فروتنى براى خداى عز و جل گونه‌هايش را به خاك ماليد.

خداوند به او وحى فرمود: «سرت را بلند كن- اى موسى-، و دستت را بر سجده‌گاهت بكش و آن را به صورتت بكش و آنچه از آن به بدنت مى‌رسد، مايه ايمنى از هر بيمارى، درد، گزند و آفت است».

٧٨٤. تهذيب الأحكام‌- به نقل از عبد الرحمان بن حمّاد، از ابراهيم بن عبد الحميد از مردى-:

امام صادق عليه السلام فرمود: «هنگامى كه دردى به تو رسيد، دستت را به سجده‌گاهت‌

[١]. دعاكننده، به جاى عبارت« چنين و چنان» تا« فلان و بهمان» حاجت خود را بر زبان مى‌آورد.