شناخت نامه نماز - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٦٦١ - ٩ جمع ميان دو نماز

چهارركعتى خواند. ابن عمر هر گاه با امام [به جماعت‌] نماز مى‌گزارد، چهارركعتى نماز مى‌خواند و هر گاه به تنهايى به نماز مى‌ايستاد، دوركعتى مى‌خواند.[١]

و نيز در كتاب المحلّى آمده:

از طريق سفيان بن عيينه از امام صادق عليه السلام از پدرش نقل است كه: عثمان در مِنا بيمار شد. على عليه السلام آمد و به ايشان گفته شد: براى مردم نماز بگزار. فرمود: «اگر مى‌خواهيد، همچون پيامبر خدا- يعنى دوركعتى- نماز مى‌گزارم». گفتند: نه، فقط نماز امير المؤمنين عثمان! او (على عليه السلام) نيز سر باز زد.[٢]

اكنون اين فقيهان اهل سنّت اند كه بايد از عهده پاسخ اين پرسش بر آيند كه:

چگونه رفتار غير مستند خليفه سوم، بر قول و فعل پيامبر خدا و اهل بيت و اصحاب ايشان و نيز دو خليفه نخست، رجحان يافته است؟!

٩. جمع ميان دو نماز

اهل سنّت، نمازهاى «ظهر و عصر» و «مغرب و عشا» را جدا از يكديگر اقامه مى‌كنند و پيوسته بر پيروان اهل بيت عليهم السلام به جهت جمع ميان آنها خرده مى‌گيرند. البته فقيهان اهل سنّت در موارد خاصّى همچون وقوف در مزدلفه و عرفات و مسافرت و پديد آمدن عذر، با اختلاف در چگونگى سفر و عذر، جمع ميان دو نماز را جايز مى‌دانند؛ ليكن جواز جمع دو نماز در حَضَر به صورت اختيارى و بدون عذر را جز اقليتى نپذيرفته‌اند.

از سوى ديگر، محدّثان آنان، روايات متعدّدى نقل كرده‌اند كه گوياى آن است كه پيامبر صلى الله عليه و آله در غير مواردى هم كه اهل سنّت معترف اند، با هدف رفع مشقّت از امّت،

[١]. صحيح مسلم: ج ١ ص ٤٨٢ ح ١٧.

[٢]. المحلّى: ج ٤ ص ٢٧٠.