شناخت نامه نماز - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٦٣ - ١٠/ ٥ دعاهاى روايت شده از امام صادق(ع)

٨٤٣. الكافى‌- به نقل از حسين خراسانى-: به امام صادق عليه السلام از دردم شِكوه كردم. فرمود:

«هنگامى كه نماز خواندى، دستت را بر جايگاه سجده‌ات بگذار و بگو:" به نام خدا.

محمّد، پيامبر خداست. اى شفا دهنده! مرا شفا بده كه شفايى جز شفاى تو نيست؛ شفايى كه بيمارى‌اى بر جاى ننهد؛ شفايى از هر درد و ناخوشى"».

٨٤٤. امام صادق عليه السلام: در پى هر نماز، اين دعا را وا مگذار: «خودم و آنچه را خدايم روزى كرده، به خدايى مى‌سپارم كه يگانه و بى‌نياز است» و آن را [مانند سوره توحيد] ادامه مى‌دهى و «خودم و آنچه را خدايم روزى كرده، به خدايى مى‌سپارم كه خداوند فلق است» و آن را [مانند سوره فلق‌] ادامه مى‌دهى و «خودم و آنچه را خدايم روزى كرده، به خدايى مى‌سپارم كه خداى مردم است» و آن را [مانند سوره ناس‌] ادامه مى‌دهى.

٨٤٥. امام صادق عليه السلام: پس از نماز مغرب و نمازهاى ديگر، دست راستت را بر پيشانى و صورتت مى‌كشى و مى‌گويى: «به نام خدايى كه جز او معبودى نيست؛ دانا به پيدا و نهان، و مهربان و بخشنده. خدايا! از غم و اندوه، به تو پناه مى‌برم و نيز از بيمارى و نادارى و ذلّت و خوارى و زشتى‌ها، آشكار و نهانشان».

٨٤٦. امام صادق عليه السلام: هنگامى كه از نمازت فارغ شدى، بگو: «خدايا! به اطاعت از تو و قبول‌