گناهان، مرا از دار وصال تو دور مى‌كنند، جز به ريسمان [لطفِ‌] تو چنگ نمى‌زنم. هوا و هوس، چه زشت مَركبى است كه نفس من سوارش شده است! واى بر او از آنچه گمان‌ها و آرزوها برايش آراسته‌اند، و هلاك باد به خاطر جسارتش بر سرور و مولايش!

خداى من! درِ رحمتت را به دست اميد كوبيدم، و از زياده‌روى‌هاى هوايم، پناهجويان، به سويت گريختم، و سرْانگشتان دوستى‌ام را به رشته‌هاى ريسمانت آويختم.

پس- بار خدايا- از جرم‌هايى كه به خاطر لغزش و خطاهايم انجام داده‌ام، چشمپوشى كن و از در افتادن به وادى هلاكت، نگاهم دار؛ چرا كه تو سرور، مولا، تكيه‌گاه و اميدم هستى و تو نهايتِ خواسته‌ها و آرزوهايم در دنيا و عُقبايى.

خداى من! چگونه بينوايى را كه گريزان از گناهان به تو پناه آورده، طرد مى‌كنى؟! و چگونه هدايتجويى را كه خواهان تقرّب به درگاه توست، نااميد مى‌گردانى؟! و يا تشنه‌كامى را كه جوياى آب به آبگيرهايت گام نهاده، باز مى‌گردانى؟! هرگز! آبگيرهايت در خشك‌سالى‌ها، سختْ لبريزند، و درِ خانه‌ات براى خواستن و وارد شدن، باز است، و تو نهايتِ مطلوب و كمال آرزوهايى.

خداى من! اين، زمام نَفْسم است كه به رشته اراده‌ات گِره زده‌ام، و اين، بار گناهم است كه به گذشت و رحمتت دورش مى‌سازم، و اينها، هوسهاى گم‌راه كننده‌ام هستند كه به درگاه لطف و مهرت، وا مى‌گذارمشان.

پس- بار خدايا- چنان كن كه اين صبح با نور هدايت و با سلامت در دين و دنيا بر من بدمد، و شبم را سپرى در برابر نيرنگ دشمنانم، و نگهدارى از هلاكت‌جويى‌هاى نَفْسم قرار ده، كه تو بر هر چيزى كه بخواهى، توانمندى. به هر كس كه بخواهى، زمامدارى مى‌دهى، و از هر كس كه بخواهى، زمامدارى را مى‌ستانى، و هر كس را بخواهى، عزّت مى‌بخشى، و هر كس را بخواهى، خوار مى‌سازى. خير، در دست توست و بر هر چيزى توانمندى. شب را در روز، و روز را در شب فرو مى‌برى، و زنده را از مرده، و مرده را از زنده بيرون مى‌كنى، و به هر كس كه بخواهى، بى حساب، روزى مى‌دهى.

منزّهى تو و معبودى جز تو نيست. كيست كه بداند تو كيستى و بزرگت نشمارد؟